رویدادهای سال سوخ هجری ۴وه با همپیمانان و پیروان و فسرمانبرداران خسود از قبیلههای تبامه و کنانه گرد آمدند. جبیر بن مطعم بردهٌ خود وحشی بن حرب زا فراب خواند و او چنان ژو بین میافکند که اندله لغزشی از او سر میزد. جبیر به او گفت: با مردم بیرون شو که اگر عموی محمد را در برابر عموی من طميمة ین عدی بکشی, تو آزادی. اینان زنان و فرزندان مردم را نیز با خود بردند تا نگی ند. رهب مردم اپوسفیان بود. او زنش هند دختی عتبه را با خود بیرون برد و دیگر سران قییش زان خود را بردند: عکرمة بن ابیجملز نش امحکیم دختر حارث بن هشام را با خود برد.حارث بن فاطمه دخت ولید ین مفیره خواهر خالد» صفوان بن امیه ز نش بریوه یا یره دختر مسعود تُقفیخواهی عروّة بنمسعود مادر پسسشعبدالله بن صفوان» عمرو بن عاص زنش ریّطه دخت متَبّه بسن حجاج مادر پسرش عبیدالله بن عمیو, طلحة بن ابیطلحه زنش شلاقّه دختر سمد مادر پسرانش مسَافع و چلاس و کلاب و دیگران هریکی زنان خود را بیرون بردند. زنان «دف» با خسود همراه داشتند و بر کشتگان بدر میگ پستند و بتپرستان را برمیانگیختند. همراه بتپرستان» ابوعامس پارسای انصاری بوه که برای دوری از پیامبر خدا(ص) همسراه پنجاه يا پانزده پسر از اوسیان یه مکه رفته بود. وی به قرشیان نسوید میداد که اگر با محمد بسه چنگی درایستد. يك تن از اوسیان از پاری وی و اپس ننشیند. چون مردم در احد با یکدیگ دیدار کردند» ابو عاس نخستین کس در میان هم پیمانان و مردمان مکی بود که بیرون آمد و گفت: ای اوسیان, من ایوعامرم. گفتند: خدا بر تو نبخشاید ای مد زشت کردار! او گفت: میدمان من پس از من گرفتار گز ند گشتهاند. سپس او بهسختی پیکار کرد چتانکه از هر دو سوی بر همدگر سنگت پرتاب کردند. هی بار که هند پر وحشی میگذشت يا اد به هند میرسید (و وحشی را ایو دشمّه م فی به - میخواندند)» میگفت: ای ابودسمه. دل دیگران را بپبود بخش و دل خود را خنك ساز. اینان فیاز آمدند تا بر دو چشمه سار در درون زمین شورهزار و آبدار بر کاریزی در کنارٌدره در سوی
— পৃষ্ঠা ৫৩ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।