رویدادهای سال سوم هچری اه آزرد. چون به او نزديك شدند» خورشید فرورفت و مردم با چراغ- های خود فیارفتند. عبدالله بن عتيك به پاران خود گفت: پر سر جای خویش بمانید که من میروم و با دربان به نررمی سخن میگویم شاید که به درون راه يابم. او روانه گشت تا به نزديك در رسید و در آنجا جامةً خود را بر سر پیچید که گویی میخواهد کاری انجام دمد (بشاشد). دریان بی او بانگك زد: اگی میخواهی به درون آیی» پیا کهمیخواهم در فراژ کنم. او بهدرون رفت و در را یست و کلیدها را از میخی آویخت. گسوید: من برخاستم و کلیدها بسرداشتم و در پکشودم. ایو رافع در بالاخانةٌ خویش با مردم به شپنشینی سگرم بود. چون خواست بخواید» شبنشینان از نزد وی برفتند و من بالا رفتم. هر دری را میکشودم آن دا از درون بر خود میبستم. گفتم : اگی از بودنم آگاه گردند» به من نرسند تا او را یکشم. گوید: به او رسیدم و اينك دیدم که او در خانهای تاريك در میان خانوادهٌ خویش است ولی, نمیدانم کجاست. گفتم: ایا ابا رافع! گنت: این کیست؟ به سوی آواز شتافتم (و گیج بودم) و او دا با شمشیر زدم ولی کارگی نیفتاه و او فریاد کشید. از خانه بیرون آمدم ولی دور نشدم و سپس پر او درآمدم و گفتم: اين آواز برای چیست؟ گفت: وای بر مادرت! مردی در خانه است که میا با شمشیر بزد. گسوید: باز او را زدم و زخمی کردم ولی نکشتم. آنگاه س شمشیر بر شکمش گذاشتم و فشار آوردم تا از پشتش بیرون آمد. دانستم کسه او را کشتهام. آغاز به گشودن درما کردم و همی بیرون رفتم تا بهپلکان رسیدم و گمان بردم به زمین رسیدهام. شبی مبتابی بود. پای برداشتم و فر و گذاشتم و به پایین اقتادم و پایم شکست. آن را با دستار خود بستم و بر درگاه تشستم و گفتم: بهخدا ازاینجا نروم تا بدانم که او دا کشتهام یا نه. چون خروس خواندء گزارشگر مرکت برخاست و آواز داد: گزارش مرکث ابو رافع بازرگان مردم حجاز یه شما میدهم. به نزد یاران خود آمدم و گفتم: بگریزید! خدا ابو رافع را کشت. به نزد پیامیر (ص) رسیدم و گزارش به او بازگفتم. گفت: پایت را دراز کن. آن را دراز کردم و او دست بر پایم سود و چنان شدم که گویی هرگز گلهای از
— পৃষ্ঠা ৫১ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।