3 الکامل فیاتاریخ هصیص و مغزوم و گرو مان ابوالولید به خاك و خون انسدر تپید ند. اگر گریه خوامی کرد» ب عقیل گسریه سر ده» بن حارث که شیر شیران بود. بر همه ایشان گریه کن و فریاد شیون برآور؛ مان مبادا به ستوه آیی زیر| که پسرم ابوحکیمه همتا ندارد. پساز آنان کسانی بهسروری رسیدند که اگر چنگت بدر نبود» هرگز به مبتری دسترسی ند اشتند. خواسته اش از اینستران تازه پدید ابوسفیان و کساناو بودند. آنگاه قرشیان بهخریدنآزادی اسییان خود روی آوردند. نخستین کس که آزادیاش خریداری شد» ابو وداعهُ سپمی بود. پسر شمطلب او را بازخرید. عباس بن عبدالمطلب به فیمان پیاس خدا (ص) خودش را ی و اینان را: عقیل ین ابیطالب» حارث ین عبد المطلب و ممپیما م. چون پیامبر فرمان پازخریدن خود وی و ند انا را به او داد. گفت: دارایی بسنده برای این کاد ندارم. پیامبر خدا (ص) گفت: آن زرها چه شد کنه به ام فضل دای و گفتی: اگر کشته شوم. برای فضل چنین باشد و برای عبدالله چنان و برای عبیدالله چندین؟ عباس گفت: سوگند به آنکه تو را بهراستی و درستی برانگیخته است که جز من و همسرم کسی از آن زر آگاهی نداشت. من بیگمان میدانم که تو فیستاده خدایی. او خود و دو پس برادر و همپیمانشرا بازخرید. همس!ه عباس بیست دوقیه» ( با رطل برابر با ۴۰ تا ۶۶ درم) زر یافت شد. او به پیامبر گفت: این زر از بپای بازخرید من کم کن. پیامبر (ص) فسمود: نکنم؛ این چیزی استکه خدای بزرگث و بزرگوار بهما ارزانی داشته است , در میان اسیران» همچنین» عمرو بن ابیسفیان بود که علی او دا پهاسیری گفته بود. به پدرش گفتند: پسرت را بازخر. گفت: دو بدیختی بر سر خود نیاورم؛ آن پسرم را کشتهاند و اين را گرفته! ند و از من داراییام دا میخواهند. خون حفظله پایمال شد و اینك بای
— পৃষ্ঠা ৩৪ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।