۹۰ الکامل فیاثتار یخ. ابری به ما نزديك شد و من از درون آن شیم؛ اسبان را شنیدم و آواز گویندهای را نیوشیدم که میگوید: به پیش تاز ای حیزوم! گوید: اما پسس عمویم؛ از هراس در دم جان سپرد. اما من» خواستم نابود گردم که رو به خویشتنداری آوردم. ابوداوود مازنی گوید: من در پی مردی از بتپررستان بودم که او را با شمشی بزنم که ناگاه پیش از آنکه او دا بز نم» سرش در پیش پایم فرو افتاد. دانستم که جز من کسی او را کشته است. سل بن حنیف گوید: کار چنان بود که برخیاز ما شمشیر بی یکی از بتپرستان میکشید ند ولی پیش از آنکه شمشیرشان بهاو دسد» سي ویاز پیکرش جدا میشد و برزمین میافتاد. چون خدا بتپرستان را درهمشکست و گروهیرا کشت و گروهی را به اسیری افکند. پیامبی خدا(ص) فرمان داد تا کشتگان را در چاه کمنة ویرانهای بیفکنند. پسکشتگان بتپرست را در آنچاه افکندند ولی امية بن خلف باد کرده و زره بر تن وی تنگت شده بود. رقتند که او را بیرون بکشانند که پیکرش پاره پاره گشت. او را در همانجا بگذاشتند و با سنگت و خاك بپوشاندند. چون آنان در چاه افکنده شدند» پيامیر خدا(ص) بسر سس ایشان ایستاه و گفت: ای خفتگان درون چاهء چه خویشاو ندان بدی که برای پیاءبرتان بودید! شما مرا دروغگو خواندید و مردمان سخنم را راست شمدند. سپس گفت: ای عتبه. شیبه. امية بن خلف» ابوجل بن هشام (تا همه خفتگان چاه), آیا نوید خدای را درست دیدید؟ همانا من آنچه را خدا بهمن نوید داده بود» راست یافتم. یارانش گفتند: آیسا يا مردگان سخن میگویی؟ پیامبر گفت: شما در برابر آنچه میگویم» از ایشان شنواتر نیستید ولی اینبا نمیتوانند پاسخم سا بگویند. چون پیامبر (ص) با خفتگان درون چاه چنان سخن گفت» در چپس؛ ابوحذیفةین شیبه ناخوشایندی دید که رنکش بگشته بود. پیامبر به او گفت: گویا دربارة سنوشت پدرت سر گر دان ماندهای؟ ابوحذیفه گفت: نه به خدا ای پیامبی خداء
— পৃষ্ঠা ৩০ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।