رویدادهای سال دوم هجری سس بود. او دید کهقرشیان ابوجمل را در «یانگرفتها ند و از او پاسداری میکنند و میگویند: کس نتواند بسه سوی ابوحکم دراه یابد. معاذ گوید: من این کار را بايستهٌ خود ساختم. چون بدو راه یافتم. با شمشیی بی او تاختم و او را چنان بزدم که پایش برید و جدا گشت. پسرش عکرمه شمشیر بر من زد و دستم را از بالای بازو برید. دستم با پوستی از شانهام آویزان گشت. سیاسر آن روز را جنگیدم و دست پریده را به دنبال خود میکشیدم. چون میا آزار داد, آن را دز زیر پای خود نپادم و با زور کشیدم و بر زدین افکندم. ممعاذ تا روزگار عشمان زنده ماند رضیالله عنه. آنگاه معوذ بن عفراء بر ابوجرل گذشت و او دا فروکوفت و زمین گیر ساخت. وی را که هنوز نیمهجانی داشت» بهخود واگذاشت. پيامیی خدا (ص) فربوده بود که او را در میان کشتگان بجویند. عبدالله بن مسعود بر او گذشت و دید که وایسین دمها را برمیآورد. گوید: پای خود دا یر گردنش کستاشتم و گفتم: ای دشمن خداء آیا دیدی که خدا تو را زبون گردانید؟ گفت: چرا ز بون ساخته باشد؟ بزر کت ترین میدی بودم که شما او را کشتید. اينك بگو چنگت بهسود که پایان یافته است؟ گفتم به سود پروردگار و فیستادهاش. ابوجمرل به وی گفت: ای چوپانك گوسیند. بهجایی سخت برآمدهای. گنت : بیگمان تو را یکشم. گفت: تو نخستین برده نباشی که سرور خود را میکشد. همانا دردناكترین چیزی که اسدز چشیدم» این است که تو مر! میکشی نه یکی از همپیمانان خوشبوی. عبدالله شمشیری بر گردن او زه چنان که سرش در پیش پای او افتاد. آن دا بررداشت و به نزد پیامبر خدا (ص) آورد. پيامب سس بر زمین گذاشت و خدا را سپاس عبدالیحمان بن عوف زرهی چند بهغنیمت گرفت و دد این هنگام بر امية بن خلف و پسرش علی پن امیه گذر کرد. آن دو بهوی گفتند: ما را به اسیری بگیر که برای تو بپت از ایسن زرهها باشیم (تا مبادا کشته شویم). او زرهها را بر زمین افکند و دست وی و پسرش را
— পৃষ্ঠা ২৭ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।