عم الکامل فیاتاریخ را فیو مگزار. عامی برخاست و با آواز بلند فریاد کشید: آی دریغ از عمرو! وای برادرم عمرو! بهناگاه سدم بههم برآمدند و برای آسیب رساندن به همدگر و کشتار یکدیگر چون خیزابهای خروشان از جای جنبید ند و آتش جنگت بهسختی تیز گردید. چون سخن ابوجمیل (که گفته بود «گلویش باد کرده است») به گوش عتبه رسید» گفت: این مردك شلوار زرد کرده» بهزودی بداند که گلوی چه کسی باد کرده است» من یا او ! آنگاه کلاه خودی خواست که بر سر گذارد ولی چون سری بزرگت داشت, کلاهخودی به اندازه نیافت. پس روپوش خود را به سان دستار» بر سس بست و کوش آن را بیاو یخت. در این هنگام اسود بن عبدالاسود مخزومی که مردی بدخویبود» بیرون آمد و گفت: با خدا پیمان میبندم که پا از آبگیر ایشان آب نوشم يا آن را ویران کنم یا در پای اين کار جان ببازم. حمزه بهسوی او بیرون رفت و شمشیری بر پای او زد و نیمی ازپایش دا بهیکباره برید و او بر زمین افتاد. آنگاه خزان به سوی آبگیر رفت و خود را به درون آن افکند تا سو ند خویش بهجای آورده باشد. حمزه از پی او زوان شد و او را چندان با شمشیر بزد که در میان آبگیر کشتهشد. آنگاه عَبةَ بن ربیعه, یه بن ربیعه و ولید بسن عتَبّه از میسان سپاه بتپرستان بیرون آمدند و هماورد خواستند. از این سوی عوف پن او وتا بخ غفرآ ها غیتاالله بن رواحسه» همگی از انصار بیرون آمدند و بهرزم آن سهتنشتافتند. آنانپرسیدند: شما کیا نید؟ گفتند: از اتصاریم. بتپریستان گفتند: هماوردانی بزر گوار باشید ولی مارا به شما نیازی نیست. باید که هماوردن ما از مردم خودمان به نبردمان آیند. پيامیر (ص) گفت: ای حمزه. ای عبيدة بن حارث, ای علی» برخیزید. این سه تن بیخاستند و به هماوردان خود پیوستند و به رزم تن به تن پرداختند. عبيدة ین حارث که سرکرده جتگاوران بود با عتبه گلاویز شد. حمبزه با شیبه و علی با ولید. حسزه هیچ درنگی به شیبه نداد و او را از پای درآورد» علی نیز درنگی به ولید نداد و او دا کشت ولی عبیده با عتبه گلاویز کشت و هريك از این
— পৃষ্ঠা ২৪ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।