4 الکامل فیالنادیخ: ایشان را دید گفت: بار خدایا. اینان قرشیانند که خرامان و خوب نمایان از راه رسیدهاند تا با تو بستیزند و پیامبر تو را دروغگو بغوانند. بار خدایا» پاریات را به من رسان که نوید آن به من دادی. خدایا. بامداد فردا نابودشان فرمای. او عتبة بن شیبه را بی شتری سرخ دید و گفت: اگر در نزد یکی از ایسن مردم تیکی باشد, تسزد خداو ند این شتر سرخ است که اگر از او فرمان پرند» به راه راست ره یا بند. در این میان خُاف بن ایام بن رحضا غناری يا پدرش ایماء به هنگام گذر کردن قرشیان بر وی»پسر خود را همراه چند شتر قریانی به نزد قرریش فیستاد و اشتران را ارمنان ایشان کرد و یاری با سدان چنگی و رزمابزار به ایشان پيشتماد داد. قرشیان گفتند: اگر با مردمان میجنگیم» ناتوانی نداریم و اگر چنان که محمد میپندارد» با خدا میجنگیم» هيچکس را در برایر خدا تاب پایداری نیست. چون قرشیان فرود آمدند» گروهی از ایشان از آن میان حکیم بسن خزام فراز آمدند و به آبگیی پیامبر خدا (ص) رسیدند. پیامبر گفت: ایشان را به خوه واگذارید. ایشان آمدند و آب نوشیدند. هر کس از آن آبگیر نوشید, در آن روز کشته شد بهجز حکیم بن حزام که بر اسب خود بهنام «وجیه» نشست و رو بهگریز نباد و رهایی یافت. سپسها او اسلام آورد و باورش به نیکویی گرایید. چون میخواست سوگندی استوار یاد کند» میگفت: سو گند به آنکه مرا در روز بدر وارهانید. چون قرشیان آرامش یافتند» عمرو بن وهپ چمَحی را روانه کردند تا شمار و اندازهٌ مسلمانان دا برآورد کند. او اسب خود را به تاختن آورد و بر گشت و گفت: سیصد مرد جنگیاند یا کمی اندك پا بیش از آن. درفشها را دیدم که »ایههای مرگت را بر سین خویش دار ند؛ اشتران آبکش ایشان مر گت بیچون و چرا فراز میآور ند. مردان جنگیشان جز شمشیر های خویش پناهی ندار ند؛ به خداسو گند که میدی از ایشان کشته نشرد مگر که مردی از شما را کشته باشد؛
— পৃষ্ঠা ২২ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।