۳ اتکامل یادخ و اگی دیگر باره چنین کند, او را به سزایش رسانم. گوید: یامداد روز سرم از خواب عاتکه از خانه بیسون شدم و خشم در سرم همی چرخید و دوست میداشتم که با ابوجرل دیدار کنم. او را در مزگت دریافتم و به سویش روان گشتم تا او را کیفی کنم و او پاسخ من به درشتی بدهد و من او را به سزايش رسانم. دیدم که شتابان به سوی در مز گت میدود. با خود گفتم: خدایش بکشد, او را چه افتاده است؟ هم ایتپا از پیم آن است که او را دشدام باران کنم. ناگپان دیدم که او نیز همان آواز شنیده است که من شنیدهام. آواز خروشان ضمضم بن عمرو بود که در درون دره فریاد میکشید. او [همان سان که عاتکه در خواب دیده بود]؛ سوار بر شتر بود» بینی شتر را پریده بود» پالان شتر وارو نه ساخته بود و گریبان خویش دریده بود و فریاد همی زد: آی قرشیان» کارو ان کاروان! داراییهایتان همراه ابوسفیان است و محمد و پارانش راه را پن آن بریدهاند. گمان آن را ندارم که آن را دریایید .ای داد! ای فریاد! به پاری شتابید, بشتا بید! دیدم که ابوجبل به همان کاری گرفتار گشته است که من شدهام. گوید: مردم پا شتاب آمادة کارزار گشتند و از سیترانشان جز اپولیب واپس ننهست که وی عاص ین هشام بن مفیره را به جای خود کسیل کرد. امية بن خلف جمحی خواست واپس نشیند زیرا پیرب مردی ستگین و فر به و کند بود. عقبة بن ابی معیط آتشدانی پر آتش به نزد او آورد و اندازهای بغور همراه آن ساخت و گفت: ای ابو علی» بخرر کن که تو از زنانی. گفت خدا تو را با آنچه آوردهای زشت گرداناه! او ساز و بر گت و جنگافزار برگرفت و روانه گشت و قرشیان را همراهی کرد. عتبة بن دبیعه نیز خواست واپس نهیند ولی برادر وی شیبه به او کفت: اگی مردمان ما اژ ما دوری گزینند. این کار ماية ننگتمان باشد. با مردم خود روانه شو. او با ایشان روانه گشت. چون پر کسیل شدن همداستان شدند, کین دیرین خود را با بتی پکر بن عبدمناة بن کنانة بن حارث به یاد آورد ند و ترسیدند که آنان
— পৃষ্ঠা ১৬ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।