۳0۳ الکامل فیاتاریخ. آید و در کمین قرشیان بنشیند و گزارشهای ایشان را در نیوشد. او پاران خره را از فرمان پیامبر آگاه ساخت و آنان همراه او رواثه شدند. سعد بن ابیوقاص و عتبة بن غزوان شتر خود را گم کردند و به جست و جوی آن برآمدند. عبدالله رفت و در نخله فرود آمد. کاروان قرشیان که بار کشمش و جز آن داشت. بر ایشان گذر کرد و این مردان در میان آن بودند: عسو بن حضرمی؛ عثمان بن عبدالله بن مغیره» بیادرش نوفل و حکم بن گیشَان. در این بیان مگاشة بن بصن سس تراشیده بر فراز ایشان برآمد و چسون کاروانیان او را دیدند, گفتند: عمیهگز ارانند و شمارا گز ندی نیسانند. این در روز پایان زجب /۲۷ ژانوية ۶۲۴م روی داد. واقد ین عبدالله تمیمی بر عمروین حضیمی تیری گشاد کرد و او را در دم بکشت. عثصان بن عبدالله و حکم بن کیسان اسیر گشتند و نوفل بن عبدالله رو بهگریز نراد و مسلماتان داراییهای کارو ان ر! به غنیمت بر گفتند. عبدالله ین جحش گفت: پنچيك از آنچه غنیمت گرفتید. از آن پیامبر خدا (ص) است. اين پیش از آن بو که فرمان پنييك («خمس») از سوی خدا فرود آید. این نغستین غنیمتی بود که مسلمانان به دست آوردند و نخستین پنچيك بود که به پیامبر پرداخت شد. عبدالله بن جحش و یارانش با کارو ان و کاروانیان و اسیران به مدینه درآمد ند. چون فرارسیدند» پيامیر خدا (ص) فربود: من شما را در ماه حرام فیمان جنگت نداده بودم. او کاروان و دو اسیر آن را بازداشت کرد. جنگاوران سرآسیمه شدند و مسلمانان ایشان را نکو هش کردند و قرشیان گفتند: محمد و پارانش گرامیداشت ماه حرام را پایمال ساختند. یپودیان چنین بر پیامبر خدا (ص) شگون بد زدند که: «عمرو بن حضمی را عبدالله بن واقد بکشت». عمرو آن است که جنگث درگرفت (عتَوَّت العَرنبْ)» حضیمی آن است که چنگت فر ارسید (حَحالحَرب) و واقد آناستکه آتش جنگفروزان گشت (وَقَدتٍِ الحرَبٌ). در این هنگام خدا اين آیه فروفرستاد: در بارة ماه تارواء ماهی که در آن چتگی نارو است. از تو پررسش میکنند. بگو: جنگیدن در آن سخت و گسران است و بازداشتسی است از راه
— পৃষ্ঠা ১২ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।