مکتوب دویست و نوزدهم به میرزا ابرج صدور یافته» در بیان آن که آدمی از نادانی خود در فکر ازاله مرض ظاهر خود است» و از مرض باطنی که عبارت از گرفتاری دل است غافل, و ما پُناسبٌ دلک. ری 3 ۳ مکتوب دویست و بیستم به شیخ حمید بنگالی صدور يافته» در بیان بعضی از اغلاط صوفیه» و منشأً غلط آن ها. مکتوب دویست و بیست و یکم به سید حسین مانک پوری صدور یافته. در بیان خصایص و کمالات طریقه علیّه نقشبندیّه مثل افضلیّت این طریق و اندراج نهایت در بدایت آن, با بیان نهایت این طریق, و مثل سفر در وطن و خلوت در انجمن, و تقدم جذبه بر سلوک. و ابتدای سیر از عالم امر, و بودن این طریق اقرب طرق» که البته موصل است و بودن این طریق بر نهجی که در ابتدای آن حلاوت و وجدان است و در انتهاء بی مزگی و فقدان. که از لوازم یأس است. و همچنین در ابتداء اين طریق قرب و شهود است. و در انتهاء بُعد و حرمان. و اکابر این طریقه علیّه احوال و مواجید را تابع احکام شرعیه ساخته انده و اذواق و معارف را خادم علوم دینیه داشته» و در این طریق پیری و مریدی به تعلیم و تعلم طریقت است نه به کلاه و شجره. و در این طریق ریاضات و مجاهدات با نفس امّاره به اتیان احکام شرعیه است و التزام متابعت سنت سنیّه, علی صاحبها الصلاة و السلام و الحيّة. و در اين طریق تسلیک طالب مربوط به تصرف شیخ مقتداست. و این بزرگواران همچنان که قدرت کامله بر اعطای نسبت دارنده در سلب آن نسبت نیز قدرت تامه دارند. و در این طریق بیشتر افاده و استفاده به سکوت است و آن سکوت از لوازم طربق ایشان است. و ما پناسب ذلک و مکتوب دویست و بیست و دوم به خواجه محمد اشرف کابلی صدور يافته, در بیان خرابی احوال و دید قصور و متتقم داشتن حسنات خود ره و جمع شدن این دید قصور به کمالات ولایت بلکه اين دید اثر آن کمالات است. و ما قافنتت*دلکت: ی و و ی ی و ود ری ۱۱ مکتوب دویست و بیست و سوم به خواجه جمال الاین حسین کولابی صدور یافته در تحریض بر اظهار احوال و واقعات نمودن به شیخ بزرگوار خود ی ی کته ای سم ور وی امه ام ویس 7 ۱۳ مکتوب دویست وبیست و چهارم به میر محمد نعمان بدخشی صدور يافته, در بیان رعایت آداب و دفع مظنه آزار که توهم نموده بود و امر به احتیاط و تأکید در تعلیم طریقت» و تحمل نمودن جفای فقراء و نامرادی» و بعضی از نصایح و تنبیهات که به ملا یار محمد قدیم بر پشت این مکتوب نوشته شد. هر[ مکتوب دویست و بیست و پنجم به ملا طاهر لاهوری صدور یافته» در بیان آن که در بدایت این طربقه علیّه احوالی که دیگران را در نهایت میسر می گرد میسّر می شود. لیکن به طریق اندراج نهایت در بدایت» که از لوازم ان طریق ای اممت و طلوزاین چین احوال در نایت سسطزم آن بت که ضاحب آن اعوال رز ام و مکون گویند و اجازت تعلیم طریقه نمایند» و ما ُناسب دلک. وی ی ی ۳ ۱۳ مکتوب دویست و بیست و ششم به میان محمد شیخ مودود املاء نموده انده در بیان آن که فرصت حیات بسیار قلیل است. و عذاب ابدی متفرع بر آنء و مّا پناسب دْلک. ی ۱۳ مقام شیخی و تکمیل تعلق دارد. ی ی ی ی ۱ ۱۸
— পৃষ্ঠা ১৮ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।