(متوفای ۱۲۹۴) در این نوع تفسیر بهتفصیل قلم زد و تفسیر بزرگی فراهم آورد که در آن تنها بر احادیث اهل بیت (علیهم السلام ) در تفسیر اعتماد شده است. شیوه هایی را که مفسران در مقام تفسیر آیات قرآن پیموده اند و به عنوان روش خود برگزیده اند. بر حسب اختلاف سلیقه های آنان و نیز بر حسباستعدادها و اندوخته های خود در زمینه های مختلف علوم و معارف متفاوت است . برخی با این اعتقاد کهعقل را به وادی تفسیر کلام خدا راهی نیست تنها به نقل اکتفا کرده اند و برخی دیگر برایعقل نقشی قائل شده اند و آن را در تفسیر دخالت داده اند و برای اعمال نظر و اجتهاد میدانی بسیار باز و گسترده فرض کرده اند؛ به ایندلیل که قرآن می فرماید: افلا یتدبرون القرآن اءم علی قلوب اءقفالها... ۱٩( نتیجه اينکه برای تدبر در قرآن و اندیشیدن به آیات و مفاهیم قرآن میدانی گسترده وجود دارد و قرآن به طورکامل . درهای خود را بر روی ژرف اندیشان باز کرده است ولی عده ای در تعقل زیاده روی کرده و بعضا دچارخیال پردازیهای متکلفانه ای شده اند. چنان که ابو جعفر طبری انجام داده است و يا با بسنده کردن به منقولات بدون هیچ اظهار نظر یاتوضیح چنان که جلال الدین سیوطی و سید بحرانی عمل کرده اند. اساس تفسیر اجتهادی هم مانند اکتر مسلمانان از صدر اسلام تاکنون به همینشکل بوده است. در فصل های بعد درباره این دو روش تفسیری بحث و برخی از آفات و معایب هر یک را ذکر می کنیم.
— পৃষ্ঠা ২০ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।