ومد تفت زعخری ( ۲۲ سوره سبا (۳۴) ۱ تفسیر گلشاهی/۷ متس سس یپ سس سس و براستی به داود از جانب خود فضیلتی دادیم ای کوهها با وی هم آواز شوید و تسبیح گویید و 7 ۱ ِ ۱ ب ۳۹| مسج سس وم ص تن معط ولمّد ایا داوید متا فسبله مر مرجم ۱ ۱ وم ری برکط ۱ انا : فعل ماضی- (نا)/فاعل- داورد : مفعول به - فضلا : مفعول به ثانی و به تحقیق به داود از نزد خود فضلی و زیادتی نسبت به سایر مردمان که آن نبوت و با زبور با پادشاهی و حسن خلق یا توفیق عدل در حکم باشد بخشیدیم که همهی اينها فضل و زیادتی است که بر سایرین داود را استثناء کرده است. ز ق و ی ینبل : مناد - وی : فعل امر- (ی)فاعل- مه : مفمول فیه و ای کوهها همراه او یعنی داود. تسبیح گویید. هر گاه که داود 95 تسبیح گفت کوهها به همراه او مولانا گفت: من خمشم خسته گلهعارف گوینده بکو زانکه تو داود دمی. من چوکهم رفته زجان و پرندگان را بر وی مسخر کردیم تا در وقت ذکر و تسبیح به همراه او تسبیح میگفتند و به آواز بر می خاستند. مولانا گفت: من آن دیواهی بندم که دیوان را همی بندم زبان مرغ میدانم» سلیمانم» به جان تو وتا له دید لت : فعل ماضی- (نا) فاعل- له جار و مجرور- رید : مفعول به و اهن را برای او نرم گردانیدیم. تا هر چه میخواهد از ان بسازد و به قولی اهن در دست داود چون موم نرم میشد. و هر چه میخواست از آن میساخت. آوردهاند روزی جبرئیل الم به داود رسید. داود با خود گفت: از او سوال کنم که من چگونه آدمی هستم؟ جبرئیل الا گفت: آدم خوبی هستی ولی از بیتالمال ارتزاق میکنی بهتر بود از دسترنج خود میخوردی. از آن به بعد داود زره از آهن میساخت و از ان روزی خود را تامین میکرد و آن آهن در دست او مانند شمع نرم میشد. گویند چون داود وفات فرمود هزار زره در خزانهی او بود. بیاموز پرورده را دست رنج و گر دست داری چو قارون گنج به پایان رسد کیسه سیم و زر نگردد تهی کی سهی پیشهور
— পৃষ্ঠা ১২ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।