ای ز بیدائی خود بس نا بدید جان نهاندر جسم و تودر جاننهان هم ز جمله بیشو هم پیش از همه بام تو بر پاسیان و بر عسس عع و اد 9 دازت راهنست کر چهدرجان گنحپنهانهمتوگی حمله نان کت ب تست | گر اد فف و دی ی رت چون توئی جاو بد در هستی تمام ا,دزون جان برون ج ن توئی ای حرد ند گفته وراه بو جمله عالم و ینم عیان هر از تو شانی داد نار 3 چه چند بن چشم گردونباز درد نیز مین همد بد هر دز اد دو آفتاب از شوق تو رفته زهوش سکد | خته سح بحر در شورت سر انداز [مده ماه نبز از مپر و کوه دا صد عقبه در ره مانده | شاز شوقتوچون !اش شده باد از تو بی سر و پا [مده ۱۹ حمله عالم لو و ی ۳ با رد ای نهان اندر نهان ایجان جان جمله از خوددیدهو خویش |زهمه سویتو چون داهیا,دهیچکس وژصفانت هیچکس[ گاه حصت آشکار| در دل و جان همتوئی [نسا بر خاک راهت جانفشان ليك هر گر ره کی ی برد دسجیا ,بکلا فرو ستی تمام هر <ه گویم آننه وان توئی عقل و جانسررشته گمدرداهتو وز تو در عالم نمی بینم نشان خود نشاننی از توایدانایر از هم دار رات رد هرن گرچهبرسر کرد خاك |زدردتو هرشبی برخاك میمالددو کوش هر مه از حبرت سیر انداخته دامن تر خشک لب باز آمده بای در کل نا زکمر له مان پای بر تش چنینسر کششده باد کت خات ما آمده
— পৃষ্ঠা ২০ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।