جلد سیزدهم ود وقتی واق میحواست باز کردد افشین بدو گفت: «سرور مرا سلام کوی و بدو بگوی ازتو مسئلت دارم که معتمدی را از جانب خو بش به زد من فر ستی که آنچه رامی گویماز جانب من برساند.» پس معتصم به حمدونبن آسماعیل دستور داد. حمدون به روز کار متو کل بداشتهةٌ سلیمانبنوهب بود دربداشتنگاه افشین؛ و وقتی این حدیثرامی گفت آنجا بود. حمدونگوید: معتصم مرا سویافشین فرستاد و گفت: « دراز گوبی می کند. معطل مشو.» گوید: به نزد وی در آمدم طبق میوه پیش روی اوبود وبه یکیبا بیشتر از آن دست نزده بود به من گفت: «بنشین.» نشستم. میخو استبا دهقانما بیمرا استمالت. کند؛ گفتمش: «تفصیل میار که امیرمومنان به من دستور داده پیش تسومعطلنشوم» مختصر کن.» گفت: «به امیرمومنان بکّوی با من نکوبی کردی و اعتبارم دادی و بر کسان مسلطم کردی آنگاه دربارة من سخنی را پذیرفتی که به نزد تومحق نبود و در بارة آن با عقل خوبش اندیشه نکرده بودی. چکونه میشود وچکّونه رواست کهمن آن کنم که به تورسیده و گفتهاند که من نهانی به منکجور گفتهام قیام کند و تومیپذیری. گفتهاند من به سرداری که به مقابلاٌ منکجور فرستادهام گفتهام با وی نبرد مکنجز به اندازهای که معذور باشی واگر کسیرا از ما دیدی از مثابل اوهزیمست شو. تو آن مردی که نبرد دیدهای وبا مردان جنگیدهای و سپاهها را به کار گرفتهای.جگونه میشود که سالار سپاه به سپاهی که با قومی مقابله می کند بگوید: چنین کند وچنین نکند. و این کاریست که انجام آن بر هیچکس روانیست و اگر چنین چیزی شدنی بود. نمیباید از دشمنی که هدف وی را میدانی باور کنی؛ در صورتی که رعایت من شایستهتر است . من فعسط بشدهای از بندگان تو ام وبرورده تو ام. ای
— পৃষ্ঠা ১২ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।