جلددو ازدهم ۵۰۶۵ وارد شدم و به جایی ایستادم که به آنها چنان وانمایم کهمنصور با من سخن می کند» آنگاه برون شدم و گفتم: «به منت خدای: امیرمومنان بهییافت. به شما سلام می گوید ومی گوید: دوستدارم که خدا کارتان رامو کد دارد ودشمنتان راسر کوب کند و دوستتان را خرسند کند. دوست دارم بیعت ابوعبدالله مهدی را تجدید کنید. تا دشمتی یا سر کشی در شما طمع نبندد.» گوید: همگان گفتند: «خدا امیرمومنان را قرین توفیق بدارده» ما به این کار پیشتر شتابداریم.» هیثمبنعدی گو ید: ر بیع به درون رفت وبایستاد وپیش آنها باز کشت و گفت برای بیعت یبایید. وهیچکس از خو اص ونزدیکان وسرانحاضر نبود که برایمهدی بیعت نکرد. آنگاه ربیع به درون رفت و گریان و گریبان دریده برون شد که بهسر خویش میزد. یکی از حاضران گفت: «وای من برتو! ای بچهبز» گوبد: منظورش ر بیع بود کهمادرش به هنکامی کهاورا شیرمیدادهبود مرده بود و بزیاورا شیر داده بود. گوید: برای منصور یکصد قبر بکندند ودر هر کدام چیزی به خاك کردند تا کسان» محل قبروی را ندانند واز بیم مردم اورا در گوری دیگر نهادند. گوید: قبور حسلیفگان بنیعباس چنین است و قبر هیچکدامشان معلوم گوید: مهدی خبر یافت وچون ربیع به نزد وی رفت بدو گفت: «ای برده] شکوه امیر مومنان مانعت نبود که با وی چنان کردی.» گوید: به قولی» اورا تازیانه زد. اما اين درست نیست. گوید: کسی که در سفر حج منصور حضور داشته گوید: صالحبنمنصور را دیدم که همراه پدرش بود کسان نیز با وی بودند» موسی بنمهدی جزو دنبالگان بود. وقتی کسان باز میگشتند پشت سر موسی بودند» صالح نیز با وی بود.
— পৃষ্ঠা ১৬ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।