جلد دو ازدهم 2۱-۰۶۱" گوید: در آن وقت که نشسته بودم حسنبنزید بیامد وپهلوی من نشست و رانش روی رانم بود. کسان بیامدند تا سر اپرده را پر کردند» ابنعباش منتوف در آن میان بود. در این حال بودیم که صدای کُریه شنیدیم حسن گفت: «گمان داری این مرد مرده است1» گفتم: «چنین گمان ندارم» اما پندارم که سنگین شده يا از حویش رفسته است۰» نا گهان | بوالعنبرءخادم سیاه منصورء که قبای خویش را از پیش وپس دریده بود و خال بر سرربخته بود» به نزد ما رسید وبانگ زد: «وای امیرمژ منانم.» همه کسانی که در سراپرده بودند برخاستند وسوی خیمه گاه ابوجعفرسر ازیر شدند که میخواستند وارد شوندء اما حادمان مانع شدند وبه سینهةٌآنها زدند. ابن- عیاش منتوف گفت: «سبحاناله» مکر هرک مرگ حلیفه را ندیدهاید؟ حدایتان رحمت کند» بنشینید.» کسان نشستند. قاسم برخحاست وجامةٌ خویش را بدرید وخاك برسرنهاد؛ موسیهمچنان نشسته بود» وی کود کی نوسال بود. پس از آن ربیع در آمد. کاغدی به دست وی بود که پایین آنرا به زمسین انداعت و يكطرف آنرابگرفت وجنین خواند: «به نام خدای رحمان رحیم؛ از عبدالّهمنصور امیرموّمنان به بازماندگانش از بنیهاشم وشیعیان وی از مردم خر اسان وعامهة مسلمانان» گوید: آنگاه کاغذ را از دست حسویش بینداحت وبکریست و کسان نیز بگریستند. آ نگاه کاغذ را بر گرفت و گفت: «میتوانید گربه کنید» اما این فرمانی است که امیرمژمنان داده و ناچار باید برای شما بخوانيم خدایستان رحمت کند» کوش فرا دارید». کسان حاموش شدند واوبه خو اندن باز رفت: «اما بعد» من این نامه را وقتی مینویسم که زندهام» در آخرین روز دنیا و اولين روز آخرت. به شما سلام میگویم و از خدا میخو اهم که پس از من شما را
— পৃষ্ঠা ১২ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।