9۶۰ ترجمة تادیخ طبری بیماری ابو جعفرشدت می گرفت و فزونمیشد تاشبی کهدر گذشتهبود ومانمیدانستیم. هنگام طلو ع فجر نماز صبح را در مسجدالحرام بکردم» آنگاهبرنشستم. در دوجامة خحویش بودم وشمشیری روی آن آويخته بودم و با محمدبنعون حارئی میرفتم که از نزدیکان وسران بنیهاشم بود. درآنروز دوجامهگلی رنگ به تن داشت کهدر آن محرم بود وشمشیری روی آن آويخته بود. گوید: پیران بتیهاشم دوست داشتند که در رنگگلی احرام کنند به سبب حدیث عمر بنخطاب وعبداللهبنجعفر و گفتار علیبن ابیطالب در اینباب. گوید: وقتی به ابطح رسیدیم عباسبنمحمد و محمدبنسلیمان با سوار و پیاده به ما رسیدند که وارد مکه میشدند. ره طرف آنها رفتیم و سلامشان گفتیم؛ سس برفتیم. محمد بنعو ن به من گفت: «وضع ابن دو کس و ورودشان را به مکه چکونه میبینی؟» گفتم: «چنین پندارم که آن مرد مرده و خواستهاند که مکه را استو ار کنند.» و قضیه چنان بود. گوید: در آن اثنا که به راهمیرفتيم یکی ناشناس با دوجامهة کهنه نمایانشد. هنوز تاريك بود. بیامد و میان گر دناسبان ما وارد شدء آنگاه رو بهما کرد و گفت: «به خدا آن مردبمرد.» سپس از ما نهان شد. ما برفتیم تا به اردو گاه رسیدیم و وارد سراپردهای شدیم که هرروز آنجا مینشستیم. مو سیبنمهدی رادیدیم که بالایمجلس به نزدستونسر اپردهبوده قاسم بن- منصور به بك طرف سرا پرده بود» در آن وقت که منصور را در ذاتعرق دیدیم وقتی برشتر خویش مینشست قاسم می آمد وپیش روی وی میان منسصور وسالار تگهبانان روان میشد و کسان دستور میبافتند که ر قعهها را بدودهند. و بد: و فتی قاسم را کنار سر ایردهها دیدم وموسی را بالای آندیدمبدانستم که منصور در گذشته است.
— صفحة ١١ —
هذا النص مستخرج آليًا من ملف PDF وقد يحتوي أخطاء؛ عند الشك راجع الصفحة الأصلية.