۳۱۷۶۲ ترجمةٌ تاریخ طبری ابن اشعث بودند گفت: «هر کجا میخو اهید بروید.» گوید: وقتی ابن اشعث نزديك عماره رسید خویشتن را از بالای قصری بینداحت وبمردکه سرش را بریدند و آنرا با اسیران پیش عماره بردند که گردنشان را بزد وسر ابن اشعث م کسانش را با زنش پیش حجاج فرستاد و یکی از شاعران در این باب شعری گفت به این مضمون: «پیکر از سر چهمقدار فاصله داردا « که سربه مصر است وپیکر به رحج.» گوید: حجاج سر را پیش عبدالملك فرستاد که آنرا پیش عبدالعزیز فرستاد که در آن وقت ولایتدار مصر بود. سعدبن عبیدالله گوید: وقتی سر ابن اشعث را پیش عبدالملك بردند وی را همراهیکی ازخواجگان خویش پیش یکی از زنانشان فرستاد که همسریکی ازمردم فریش بود. وقتیسر را پیش رویاو نهادند گفت: «ایملاقاتی حاموش اخوش آمدی! به صف ملوكك بودی و بهطلب چیزی بر آمدی که لیافت آن داشتی اما تقدیر نخو است.» گو بد:خحواجه رفت که سررا بگیرد وسررا از دست او کشید که گفت: «نه» تا کار عویش را انجام دهم» آنگاهعطمی خحواست وسر را شست و بپوشانید. آنگاه گفت: «ا کنون در اختیار تو است» پس خو اجهسر را بگرفت وقضیه را باعبدالماك بگفت وچون شوهر آن زن پیش عبدالملك رفتبدو گفت: «خوببود توانستهبودی کرهای از اوبگیری.» گو بد: وقتی ابن اشعث سوی دیار رتبیل مسی گر بخت در یکی از باران حویش نکر یستواوشعری به تمثیل خواند به این مضمون: «ترس میراندش وسر گردان است «کسی که از گرمای جنگ یم کفا پیب
— পৃষ্ঠা ১২ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।