شعر را به تمثیل خو اند بدانستم که میخواست به توبگوید که آنچه را میخو استی به او بفهمانیدانسته و پیش ابنمطیع نخواهد آمد.» گوید: اما انکار کردکه چنین مقصودی داشته است. بدو گفتم: «قسم یاد مکن. دربارة توودربارة اوچیزی که خوش نداشته باشید نخو اهم گفت. معلومم شد که توبا وی وی شفقت داری و آنچه را که انسان نسبت به عموزادة حویش به دل دارد نسبت به وی به دل داری» گو بد: پس» پیشابنمطیع رفتیم وبیماری مختار را به اوخبر دادیم که باور کرد واز اوغافل ماند. گوید: مختار کس به طلب یاران حویش فرستاد وبناکرد آنها را در خانههای حویش فراهم آرد که میحواست در ماه محرم در کوفه قیام کند. گوید: یکی از یاران وی از طایفه شبام که مردی سخت معتبر بود به نام عبدا لرحمان پسر شریح برفت وسعیدین منقد وریوسعربن ابیسعرحنفی و اسودبن جراد کندی وقدامقین مالك جشمی را بدید که در خانه سعر حسنفی فراهم آمدند آنگاه حمد خداگفت وثنای او کرد وسیس گفت: «اما بعد» مختار میخواهد ما را به قیام وادارد» با وی بیعت کردهایم و نمیدانیم که ابنحنفیه اورا سوی ما فرستاده بانه. ببایید سوی ابنحنفیه رویم و آنچه را مختار با ما گفته وسوی آندعوتمان کرده با ویبگویيم اگر اجازه داد که پیرو اوباشیم» پیرو اومیشویم واگر مضعمان کرد از او کناره می کنیم. به حدا روا یست که جیزی از کار دنیا را از سلامت دین خویشبیشتر بخو اهیم.» گفتند: «خدایت قرین هدایت بداردکه صواب آوردی وتوفیق یافتی» ار میخو آهی برو یم.» گوید: پس اتفاق کردند که همان روزها بروند. پس برفتند تا پیش ابنحنفیه رسید ند. پیشوایشان عبدالرحمانبن شریحبود. وقتی پیش ابنحنفیه رسیدند از حال
— পৃষ্ঠা ২০ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।