۳۹۰ ترجمهٌ تادیخ طبری اللّهو اللّه خیر الما کربن»۱ بعنی:وچون کسانی که کافر بودند در باره تو یر نگ میزدند که بازت دارند با بکشتندت بابیرو نت کنند. آنها نیرنگ می کردند وخدا نيرنك (ابشان را بی اثر) میکرد وهدا در همهنیر نگبازان ماهرتر است. مختار آنر | فهمید و بنشست وجامه از خویش بینداخت و گفت: « قطیفه بر من افکنید که گویا تب کردم که لرزشی سخت احساس م ی کنم» وشعر عبدالعزیبنسهل ازدی را به تمثّیل خواند بدین مضمون: «وقتی گروهی جای خویش را تركك کنند «وحشونت نکنند «کس از آنها نترسد» آنگاه گفت: « سوی ابنمطیع روید وحالت مرا با ویبکو بید» زایده بن قدامه گفت: «من چنین می کنم.» مختار گفت: نو نیز ای برادر همدانی عدر مرا باوی بکّوی.» حسینبن عبدالّهگوید: با حویشتن گفتم: «به خدا اگر چیزی دربارة اونگویم که مایةٌ حشنودی او باشد اطمینان ندارم که وقتی فردا غلبه بافت مرا هلالانکند.» گوید: پسگفتم: «بله» من پیش ابنمطیع عذر ترا میگُویم وهرچهتوخوش داری به اوخبر میدهم.» گوید: از پیش مختار در آمدیم یارانش بردر بودند» گروهی بسیار از آنها نیز در خانهاش بودند. کُو ید : سوی ابنمطیع روان شدیم. به زایدهبن قدامه گفتم: «وقتی آن آیه را خو اندی سخنت را فهمیدم ومقصودت را دانستم که از پس آنکه لباس پوشیده بود وم ر کیش رازن کرده بودند اورا از برون شدن همراه ما باز میداشتی و وقتی آن ۱- سورة الانفال آیه۳۰
— পৃষ্ঠা ১৯ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।