جلد هشتم ۳۳۸۵ «هرکس از شماراکه تقرب جوید وهصدایت بابد کشایش دهد وجز «کنهکاران و منکران را دور نکند. سلام ای هدایت بافتگان.» کو بد: سیحانبن عمرو از مردم عبدالقیس این نامه را که در کلاه عویش میان رویی و آستر نهاده بود بیاورد وپیش رفاعةبن شداد و مشیبن مخر به عبدی و سعدین حدیفه و یزیدین انس و احمربن شمیط احمسی و عبداللهبن شدادبجلی و عبداللهبن کامل برد و نامه را بر آنها فروخواند. گوید:پس ابن کامل را سوی مختار فرستادند و کفتند:ربه او بحُوی: ما ناد را خواندیم وچنانیم که خحواهی» اکر خواهی بیاییم وترا برون آریم»چنبن کنیم.» گوید: ابن کامل برفت ووارد زندان شد و پیغام خویش را بگفت و مختار از اینکه شیعیان بر اوفر اهم شدهاند خرسند شد و به آ نها گفت:«چنینمکنید که من همین روزها بیرونمیشوم.» کوید: مختار غلامی را به نام زربیا پیش عبداللّه عمر فرستاد و نوشت: راما بعد مرا به ستم به ز ندان کردهاند و ولایتدارانکمانهای «بیجا به من بردهاند» خدایت رحمت کناد در بارة من نامهای متاسب بد «اين دوستمگر بنویس شاید خدای به لط ف وبرکت و منت تومرا از «دست آنها رحایی دهد وسلام بر تو باد» گوبد: عبدالله به آنهانوشت: «اما بعد» خو بشاوندی مرا با مختارین ابیعبید و دوستی مرابا رحودتان میدانید. به حق آ نحه میان من وشما هست فسمتان میدهم که «وقتی در اين نامه من نکر بستید» اورا رها کنید وسلام برشما با رحمت «خحدای.» گو بد: وجوننامة عبداللهبن عمر به عبداالهبن یز ید و ابر اهیم بن محمد رسید
— পৃষ্ঠা ১৪ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।