۲۳۹۸ ترجمهتادیخ طبری گفت: «رها کنید که اینجا سرزمین کوفهنیست» بخدا اگر مردم شام ببینند که با من کهپیشوای آنها هستم چنین میکنید باز داشتن آنها میسرنشود وشما رامیکشند. بجان خحودم کار های شما همانند یکدیگر است.» آنگاه معاویه از پیش آنگُروه برحاست و کفت: «بخدا تا عمردارم پیششما نخو اهم آمد.» پس از آن بهعثمان چنیننوشت : «بنام خدای رحمان رحیم: بهبند دا عثمان» امیرمومنان» از « معاویةین ابیسفیان؛ اما بعد» ای امیرمومنان | جماعتسی را پیش من «فر ستادهای که بهز بان شیطانها و القای آنها سخن می کنند» به پندارنعویش و باکسان از قر آن سخن می کنند و کسان را به شبهه میافکنند و نمیدانند « چه میخو اهند. منظورشان تفرقه انداختن است و فتنه پدید آوردن.اسلام «بر آنها سنگینی می کند و از آن به ملاکت اندر شدهاند منتر شیطان بر « دلهاشان نفوذ یافته وبسیار کسان از مردم کوفه رابه تباهی کشانیدهاند. «بیم دارم که ار در میان مردم شام بمانند آنها را نیز بهجادو وبد کاری و حوبش بفریبند. آنهارا به شهرشان بازبرتا در شهری که نفاقشان آنجا « نمایان شده مقام گیر ند. والسلام» عثمان بدونوشت ودستور داد که جماعت را به کوفه پیش سعیدبنعاص پس فرستد. معاویه چنان کرد» اما وقتی باز کشتند زبان گشادهتر بودند.سعیدبهعثمان نامه نوشت واز آنها شکوه کرد عثمان نوش ت که آنها را پیش عبدالر حمانبنخالدبن و لید فرست. وی امیر حمص بود به اشتر ویاران وی نیز نوشت که : «اما بعد» من شما را به حمص میفرستم » وقتی این نامه من به « شما رسید آهنگک آنجا کنید که شما از بدی با اسلام ومسلمانانب از «نمیمانید» و السلام» وجون اشتر نامهرابخو اند» گفت: « خدایاا به هريك از مارا که با رعیت نظر
— পৃষ্ঠা ২০ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।