جلد ششم ۳۹۵ صحبت بودند» سعید گفت: «اين سواد»بستان قریش است» اشتر گفت:«به پندار تو اینسو اد کهعدابوسیلهً شمشیر غنیمت ما کرده بستان تو وقومتواست! بخدا کسیتان که بیش از همه از سواد سهم دارد بیشتر از ما نبرد ». و قوم به تأیید اوسخنکردند. گوید: عبدالرحمان اسدی که سالار نگهبانان سعید بود کفت: « سخن امیر را رد می کنید»وسخنان درشت گفت. شتر گفت: «اين کیست. نگذارید برود» کسان براوجستندو لگدمالش کردند چندان کهاز خوبش برفت» آنگاه پابش را کشیدند و بهگوشهای افکندند و آب براو پاشیدند که بخود آمد» سعیدبدو گفت: «هنوز زندهای؟» کفت : « کسانی که پنداشتهای به حاطر مسلمانی انتخابشان کردهای مرا کشتند.» گفت: «بخدا دیگر هيچيك از ایشان به نزد من به صحبت ننشیند» آنگاه آن کسان» در مجالس وخانههای خحویش به عثمان وسعید ناسزا گفسن آغاز کردند» مردم به دورایشان فراهم آمدند و کسانی که پیش آنها میرفتند فراو ان شدند» سعید به عثمان نامه نوشت وقضیه را به اوخبر داد که جمعی از اهل کوفه - ده کس را نام برد - تحريك می کنند و از عیب من و توسخن دارند واز دین داری ما حرده می گیررند وبیمدارم اگر کارشان استوار شود بسیار شوند. عثمان بهسعید نوشت: «آنها را سوی شام فرست. »در آنوقت معاویه در شام بود. پس سعید نه کس را سوی معاویه فرستاد که مالك اشتر و ثابتبنقیسبن منقع و کمیلبنزیاد نخعی و صعصعءةبنصوحان از آنجمله بودند. دنبالهٌ حدیث چون حدیث پیشین است جز آنکه کوید: صعصعه گفت: «اگر سپر بدرد مکر بما نمیرسد؟» معاویه گفت: «سیر نمیدرد » کار قریش را بهتر از اینتصو رکن»واین اضافه را نیز داردکه وقتی معاویه باردیگر
— পৃষ্ঠা ১৭ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।