ابنعمر گفت: «خدا قتل نفسرا منع فرمود.» وچیزی بیش از ایننگفت . زن پیش عبدالله بسن عباس رفت و از او فتوی خواست که گفت : « خدا فرموده به نذر وفاکنید و مرتکب قتل مشوید و چنان بود که عبدالمطلب پسر هاشم نذر کردکه اگر ده پسر آرد یکیشان را سرببرد . وجون ده پسر آورد میانشان قرعه زد که کدام را سر ببرد و قرعه به نام عبداللهبن عبدالمطلب در آمد که او را از همه بیشتر دوست داشت» و عبدالمطلب گفت : خدایا او با بکصد شتر. و در میانه قرعه زد و به نام صد شتر در آمد.» پس ابن عباسبه زنگفت : «رای من اینست که به عوض پسر خحودیکصدشتر سر ببری ۰» و قصه به مروان رسید که امیر مدینه بود و گفت: «فتوای ابن عمر وابنعباس درست نیست که نذر برمعصیت روانباشد.» وبه زن گفت: «از خحدا آمرزش بخو اهو توبه کن و صدقه بده و هرچه ترانی نیکی کن اما حدایت از سربریدن فرزند منع قر موده است ۰ » و مردم حرسند شدند و کفتةٌ مروان را بسندیدند و گفتند که فتوای وی درست استو پیرسته فتوی میدادند که نذر برمعصیت رو انیست. ولی روایت اين اسحاق دربارة نذر عبدالمطلب رایجتر است که کگوید : « عبدالمطلب منگامی که دربارهُ حفرزمزم ازقریش ناروایی دید» نذر کرد که اگرده پسر آورد و به کمال رسیدند که مدافعوي توانند بود یکیشانرا به نزديك کعبه سر پیرد وچون ده پسر آورد و بدانست کهمدافع وی توانندبود » همه را فر اهم آورد و تذر خویشرا با ایشان درمیان نهادو گفت که بهنذروفا باید کرد ۰ وهمگان اطاعت او کر دند و کفتند: « جهباید مان کرد ؟ » عبدا لمطلب گفت : «هو کدامتان تیری بر گیرد و اسمخویش بر آن بنو سد و تیرهارا پیش من آربد ۰»
— পৃষ্ঠা ৯ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।