جلد اول ۷ سخن ددا ننکه رمان ساعات شب ورور است. کو تاه راشد بادر از . عرب و بد: زر مان امارت حجاح پیش تو آمدم بعنی وقتی که حجاح امیر بو د. سخن دد مقداد دمان از]غاز نا انجامآن دانشوران سلف دراین باب خلاف کردهاند» بعضی کفتهاند: هدهٌ زمان هفت هزارسال است. از ابنعباس آوردهاند که دنیا یکی از روزهایآعرت است وهفت هزار سال است. شش هزار و جند سال گذشته و پس از حندصد سال موحدی نباشد. و دیگران گفتهاند: همه زمان شش هزار سال باشد و این را از کعب روابت کرده. اند. و هم از وهب آوردهاندکه گفت: از عمر جهاد بنجهزار و شصد سال رفته و من شاهان و پیمبران هر دوران را دانم. بسدو گفتند همه جهان چند است؟ گفت: شش هزار سال. ابو جعفر گو بد: درست حددت بیمبر است که فر»و د: مدنت شما است سه4 گدذشتکان چون فاصلةً اماز پسین است بسا غروب. و هم از او حدیث کردهاند که روزی با اصحاب سخن می گفت وخورشید بهتزديك غروب بود و از روزاندکسی ماندهبود و فرمود: «بهعدا سو کند که از دنیای شما نسبت بدمردم سلف جندان مانده که باقی روز و از روزچندان نمانده.» و هم از ابو هریره روایت کنند که پیمبر فرمود: من و قیامت چنينیم؛ و انگشت سبابه ومیانرا نشان داد. و روایت بهاین مضمون مکرر آوردهاند. وحدیت همست که فاصلةٌ تاقيامت بهاندازه تقاوت انگشت سبابه ومیانه است وهم از اوروایت کر دهاند کسه فر مود: من در دم رستا نیز معورت شدم و پیش از آن آمدم جو نانکه
— পৃষ্ঠা ৮ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।