}4۵0 سور الجمعه است» و آن یا به زبان حال است و همه درمی يابند که تمام ذرّات مخلوفات خداوندی» بر حکمت و قدرت صانع حکیم خود» گواهی میدهند» و این تسبیح اوست. و حق این است که هر چیزی به مقتضای طبیعی خویش در حقیقت تسبیح او را میگوید؛ زیرا در حقیقت خداوند به شجر و حجر و همهی چیزها شعور و ادراک متناسبی با وضع آنها؛ داده است. و مقتضای ضروری این عقل و شعور؛ تسبیح است؛ ولی مردم نمی توانند تسبیح آنها را بشنوند؟ بنابر این قرآن در آبهی ۴ سورهی («اسراء» فرموده است: #و لکن لا تفقهون تسْبيحَهُم). در بیشتر سورهها «سیَح» با صیغهی ماضی آمده است. فقط در سورهی «جمعه) و «تغاین) صیغه ی مضارع «ْسبّح» آورده شده است»› لطافت بلاغت» سبب تغییر این عنوان قرار گرفته است. و آذ این که صیغهی ماضی بر قطعیت و یقین دلالت میکند بنابراین بیشتر به کار رفته است و دلالت صیغهی مضارع پر دوام و استمرار است. و در دو جا برای استفادهی این مطلب. صیغه ی مضار به کار برده او ات وهو آلذزی بعت تی امین رَسْولا منم > «ألأمَينَ» چا آي است؛ به کسی گفته می شود که درس نخوانده است» اعراب به این لنب معروف بودند؛ زیرا میان آنها خواندن و نوشتن رایج نبود» عدهای بسیار معدودی» با ۱ سروکار داشتند. در این به برای اظهار قدرت خداوند بطور ویژه این لقب برگزیده شد» و نیز اين که رسولی که میان آنها مبعوث شده آن هم امّی است؛ لذ!!- عامله بسیار حیرتانگیز است که کل قوم | مُی و رسولی که میانشان مبعر نده آن نیز امی است. و فرایضی که بر دوش ان رسو ليه گذاشته شده که در آیهی بعدی از آنها اد اورى میشود همهی آنها تا آن حدّی علمی و تعلیمی و اصلاحی هستند که نه امّی میتواند آنها را تعلیم دهد» و نه قوم بیسوادی می تواند آنها را یاد بگیرد.
— صفحة ١١ —
هذا النص مستخرج آليًا من ملف PDF وقد يحتوي أخطاء؛ عند الشك راجع الصفحة الأصلية.