EA )۳۵ تک دوم: همجرت از دار البدعت - اپن قاسم میگوید: از امام مالک شنیدم که برای هیچ مسلمانی اقامت در جایی حلال نیست که به اسلاف سب و شنم روا داشته شود ابن عربی بعد از نقل این قول مینویسد: این کاملاً صحیح است؛ زیرا اگر نمی توانی منکری را از بینببری بر تو لازم است که خود را از انجا دورو جدا کنی؛ چنانکه خداوند میفرماید: «و اذا رئیت الذین بخوضون فی آیاتنا فاعرض عنهم». سوم: هجرت از جایی که حرام بر آن غلبه کرده باشد- زیرا طلب حلال بر هر مسلمانی فرض است. چهارم: همجرت برای نجات از آزار جسمانی - این سفر جایز و از طرف شدای نارای کا ددشو اعساس شطر کل رون یقاتا از اش نان بان و انجام داد؛ آنگاه ه که برای نجات از ایذای قوم عراق را گذاشته عازم مملکت شام شد» و فرمود: «انی مهاجر الی ربی» و پس از او حضرت موسی ا از مصر عازم مدین شد «خرج منها خائفاً یتر قب). پنجم: هجرت برای نجات از بدی آب و هوا و امراض- که شرع مقدّس اسلام به این هم اجازه داده است؛ چنانکه رسول خدا ية به عذهای از رو ی شهر موافق حال آنها نبود. همچنین حضرت فاروق اعظم ب به حضرت ابوعبیده دستور داد« که از دارالخلافة اردن کوج کرده در سطح مرتفعی که E NSE E اس که درس ترس ان طاعون و وباء شیوع پیدا نکنند و در جایی که وبا شیوع پیدا کند. حکمش ارات کی موی AAS ناو بای 5 در خارج هستند به داخل نیایند» برای حضرت فاروق اعظم اڭ در سفر شام اتفاق افتاد که به مرز شام رسیده اطلاع یافت که در کشور شام طاعون
— পৃষ্ঠা ৪১ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।