آن هم پیسود نیست و این مقام مسلمانان گناهکار است. درجۀ دوم که در آن تنها شنیدن و فهمیند هست نه اعتقاد و عمل» این مقام منافقین است. که قرآن را میشنوند و میفهمند و به ظاهر مذعی اعتقاد و عمل هم هستند. ولی در حقیقت از اعتقاد و عمل خالی میباشند. درجه اول مقام عموم کفار و مشرکین است که کلمهٌ حق و قرآن را با گوش شنیدهاند ولی لحظهای هم بهسوی درک و فهم آن توجّه نکردهاند. در یه مذکور به مسلمانان خطاب شده است که وقتی شما سخن حق را میشنوید. یعنی؛ شنیدن و درک کردن و اعتقاد داشتن از طرف شما موجود است؛ امّا به آن عمل کنید و از اطاعت اعراض نکنید تا که هدف اصلی شنیدن تکمیل گردد. در یه دوم برای مزید تا کید این مطلب فرمود که ,َو الوا معنا وَهُم لاتسمقون». شما مانند کسانی نباشید که میگویند که ما شنیدیم. اما در حقیقت نشنیدند. مراد از آنها عموم کار هستند که مذعی شنیدناند نه مدّعی اعتقاد. و منافقین هم هستند که با شنیدن آن مذعی اعتقاد و فهم آن هم هستند. ولی در اصل از فهم و درک صحیح و اندیشۀ این هر دو گروه محروماند. لذا شنیدن آن در حکم نشنیدن است. مسلمانان را منع فرمود که: فا ها ره اسان تا تن در یه سوم اخطار شدیدی نسبت به کسانی هست که سخن حق را با انديشه و فکر نمیشنوند و نمیپذیرند و قرآن کریم چنین اشخاصی را از حیوانات هم بدتر قرار داده است. میفرماید: وان شر ال آت منداله الم انم لذن لالون.. لفظ «دواټ» جمع «داةء است و به اعتبار اصل لخت هر چیزی که روی زمین حرکت کند به آن «دابه» گویند. امّا در عرف و محاوره تنها به چهارپایان دابه گفته میشود. معنی آیه ایناست که از همه چهارپایان بدترینشان بهنزد خدا کسانی هستند که از شنیدن حق کر و از گفتن حسق
— পৃষ্ঠা ৫৯ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।