لا ۴۹ سوره انفال داستانی از حضرت عبداللهبن عمر در ترمذی و ابوداود منقول است که او یک بار از میدان جنگ گریخت و به مدینه پناه برد و در محضر آن حضرت ی حاضر شده به جرم خود اعتراف کرد که ما مجرمان هستیم که از میدان جنگ گریختهايم؛ آن حضرت بيه به جای اینکه اظهار نارضایتی بفرمایند آنها را تسلی داد و فرمود: «بل انتم العکارون, و انا فتکم» یعنی شما فراری نیستید بلکه کمک حاصل کرده بار دوم حلمهور خواهید شد. و من نیز کمک شما خواهم بود. آن حضزت ب در این باره حقیقت را روشن ساخت که گریختن و پناه آوردن آنان به مدینه در آن حکم استثنایی داخل است که تخلیه میدان برای حاصل کردن کمک جایز است. لذا حضرت عبداللهبن عمر» به شناخت هیبت و عظمت حق تعالی دست يافته بود که به علّت عقبنشینی خود را مجرم دانسته به محضر مبارک نبوی حضور یافت. در یه سوم در ضمن بیان بِقیهُ واقعهٌ غزوه بدر ضمن راهنمایی مسلمانان که در فتح معجزه آسائی غزوه بدر که کثرت از قلت و قدرت از ضعف منهزم گشت پس آن را نتیجهُ سعی و عمل خویش مپندارید بلکه آن را از آن ذات پاک بدانید که نصرت و امداد غیبی چگونه نقشه تدبیر کمار را دگرگون ساخت!... علاْمه ابن جریر طبری و بیهقی تفصیل این واقعه را که در این آیه بیان شده است. از حضرت عبداللهبن عبّاس و غیره چنین نقل فرمودهاند که: درروز واقعه بدر که لشکر هزار نفری جوان قریش از پشت تبّه وارد میدان شد و با در نظر گرفتن قلت و ضعف مسلمانان و کثرت و قوت خویش با نهایت غرور و تکبّر به پیش آمدند. آنگاه رسول خد ای به بارگاه الهی دست ا کسان انا این فریکن تعیب کنند کان نی با قیفر ونکت دوال پیشرویاند. آنچه به منوعده فتح و پیروزی دادهای» آن را زود عملی فرما!
— পৃষ্ঠা ৫১ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।