۴١ EH سوره انفال نخستین شب جنگ بود. گروه سیصد و سیزده نفر بی ساز و برگ با سه برابر خویش یعنی با فوج هزار نفر جوان مسلح به مقابله برخاستهاند. بهترین میدان جنگی هم در اختیار دشمن است و پایینتر از آن ریگزاری است بس صعب العبور که در اختیار مسلمانان قرار دارد. همه در تشویش و پریشانی خاضی قرار گرفتند. بهطوری که شیطان در دل بعضی وسوسه انداخت که شما خود را بر حق میدانید و به جای استراحت به نماز تهجد مشغولاید. و از اینکه دشمن از هر حیث بر شما مسلط است» غافل اید. در اینجا پود که خداوند خواپی گران بر همه مسلمانان بجز رسول گرامی مسلط کرد بهطوری که جملگی اگر خواستند یا نه» به خوابی عمیق فرورفتند. حافظ الحدیث ابویعلی نقل کرده است که حضرت علی مرتضی ا فرموده است که در شب غزوه بدر از ما هیچ کس نبود که به خواب نرود. تنها رسول خدا یه در تمام شب بیدار و به نماز تهجد مشغول بود. و ابن کثیر نیز با اسناد صحیح نقل کرده است که رسول خدا یت در این شب وقتی که در «عریش» یعنی» سایبان خویش په نماز تهجد مشغول بود« لحظهای ثیر به خواب رفتند اما فوراً خنده کنان بیدار شده فرمودند: «ای ابوبکر مژده باد بر شماء که جبرئیل بر آن تچه ایستاده است و این آیه را می خواند و میرفت. آیۀ ۴۵ سور قمر مى خواند: مالغ ون الب بعنی» عنقریب فوج دشمن شکست خورده به عقب فرار میکند و در بعضی روایات آمده که وقتی آن جناب 6 بیرون تشریف برد به مواضع متعذدی اشاره کرده فرمود: که این کشتارگاه فلان است و این از آن فلان! و بعد همان گونه اتفاق افتاد «تفسیر مظهری». همانطور که الله تعالی در غزوه بدر برای رفع پریشانی و خستگی
— পৃষ্ঠা ৪৩ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।