معارف القرآن ۲۶ الا به ترک مک مک رهه مجبور کرده بودند. وقتی که به رسول خدا و اطلاع داده شد که این کاروان از سفر شام برگشته است. پیغمبر ية مصلحت دید که اکنون فرصت مقابله با این کاروان و مضمحل کردن نیروهای قریش فرارسیده است آن را با صحابه در میان گذاشت و از ایشان مشورت خواست. چون ماه مبارک رمضان بود و برای جنگ قبلاً آمادگی لازم فراهم نبود؛ بعضی با رشادت و جرأت بر لزوم حمله تا کید کردند ولی بعضی دیگر تقدیم و تأخیر حمله را پيشنهاد کردند. آن جناب یه هم شرکت در این جهاد را ضروری ندانست؛ بلکه چنین دستور داد که هر کسی که سواری داشته باشد» همراه ما بیاید طبق این دستور له زیادی از شرکت در جهاد باز ماندند و کسانی که می خواستند بروند» سواری و مرکبشان در روستاها بودند و در دسترسشان نبود. پس اجازه گرفتند که ما سواریهای خود را آورده در التزام رکاب شما خواهیم بود ولی تنگی وقت به آنان فرصت نداد« لذا دستور رسید که هر کسی که مرکبی دارد و میخواهد در این جهاد شرکت کند بیاید و از اینکه از خارج مرکبی برای خود فراهم کنده فرصت نیست. بنابراین کسانی که می خواستند شرکت نمایند از آنها ده قلیلی آماده شدند و کسانی که نمی خواستند در این جهاد شرکت نمایند. مقصود این بود که آن جناب یه شرکت در این جهاد را برهمه واجب نشمردند و آنان اطمینان داشتند که اینکاروان تجارتی است. لشکر جنگی نیست که آن حضرت بی و همراهان او نیازی به لشکر جزّار و مجاهدین زیادی داشته باشند» بنابراینگروه بسیار زیادی موفق نشدند که در این جهاد شرکت کنند. وقتی که آن حضرت بَة بر «بیرسقیا» رسید به قيس بن صعصعة له دستور داد که لشکر کاروان کثار قریش را آمار گیرد او پس از آمارگیری؛ تعداد آنها را بالغ بر سیصد و سیزده تنگزارش داد: آن حضرت ب با شنیدن
— পৃষ্ঠা ২৮ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।