معارف القرآن e» 2 (آن وقت هم قابل تذکر است) که زن عمران (پدر مریم بهوقت حاملگی با حق تعالی) عرض کرد که پروردگارا من نذر کردهام برای (عبادت) تو آن بچهای را که در رحم دارم که او (برای خدمت خانة خدا) آزاد (فارغ) گذاشته شود (و من از او برای خود بهرهای نمیبرم) پس (او را) از من بپذیر: بیشک تو کاملاً شنوا و دانا هستی ( کهخواستة مرا میشنوی و نیّت مرا میدانی) پس وقتی که (آن زن) دختر به دنیا آورد (رنجیده شد که این دختر برای خدمت بیتالمقدس شایسته نیست این کار تنها از مردان ساخته است بنایر این با حسرت) گفت: پروردگارا! من حمل را دختر به دنیا آوردم (خداوند میفرماید او به خیال خود خسرت میخورد) در حالیکه خداوند بهتر می داند (مقام) آن (دختر) را که او به دنیا آوردهاست و (در هیچ صورتی هم) آن پسر ( کهاو خواسته بود) با آن دختر (تمیتوانست) برابری کند (بلکه این دختر افضل است که کمالات و برکات او شگفت انگیز خواهندشد این فرمان خداوندی به صورت جملة معترضه بیان شدهاست و سپس گفته آن زن آمدهاست) و من نام آن دختر را مریم گذاشتم و او را با اولادش (ا گراولاد داشتهباشد) از هر گونه قید و حیله شیطان در پناه تو قرار میدهم. معارف و مسایل یکی از راههای عبادت در شرایع انبیالقَل! گذشته این بود که از اولاد خود یکی را برای خدا نذر میکردند و هیچ کار دنیوی به او محوّل نمیکردند. مادر حضرت مریم بر اساس همان قانون, تسیت به حمل خویش نذر کرد که او را مخصوص خدمت بیت المقدس قرار میدهم و انجام امور دنیوی را به وی محوّل نخواهم کرد؛ اما وقتی دختر متولد شد تأسّف خورد و گفت دختر نمیتواند این کار را انجام دهد اما خداوند تعالی به برکت اخلاص او همان دختر را پذیرفت و مقام ممتازی در ميان دختران جهان بدو بخشید.
— পৃষ্ঠা ৬১ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।