معارف القرآن ۶ EA احسان به هر کس که بخواهد و هر اندازه که مصلحت ببدانند علم آن را عطا میفرماید. لذا استتباط از این آیات و تأویل و تفسیر آن بنا به میل خود. کاری بس نادرست است. «فأفاالذین فی لوبهم زَنْغْ»: در این آیه خداوند میفرماید: کسانی که دارای قلب سلیم باشند بیش از این در بارة متشابهات جستجو و تحقیق نمیکنند و اجمالاً به چنین آیات ایمان می آورند و آن را کلام خداوند میدانند اگر چه او بنا بر مصلحت. ما را بر آن مطلع نساختهاست و در حقيقت راه درست و صحیح همین است. بر خلاف عذهای که در دلهایشان کزی است و از محکمات چشمپوشی کرده و در پی تحقین متشابهات برمی آیند و بر طبتق خواست؛ خویش استنباط کرد»: کوشش مینمایند مردم را نیز در مغلطه اندازند. در قرآن و احادیث وعیدهای سختی در بارۀ چنین کسانی آمدهاست. ام المزمنین عائشه رضیالعنها میگوید: رسول خدایِةٍ فرمود: «هرگاه شما کسانی را دیدید که درجستجوی متشابهات برآمدهاند پس شما از آنان دوری کنید زیرا آنان همان کسانی هستند که خداوند ذکر آنان را در قرآن مجید آوردهاست.» (بخاری» ج۲) در حدیث دیگری فرمود: «من بر امَتم از سه چیز بیم دارم اوّل این که دارای مال بسیار باشند و به سبب آن به یکدیگر حسد ورزند و به کشت و کشتار یکدیگر بپردازند. دوم اینکه کتاب خدا در جلوی شان گشاده گردد (یعنی به وسیلۀ ترجمه هر شخص عامی و نادانی مذعی نهم آن باشد.) و در فهم آنچه که قابل درک نیست (مانند متشابهات) کوشش کنند در حالی که مقصود آن را فقط خداوند میداند. سوم اینکه علم شان زیاد باشد و آن را ضایع گردانند و در صدد افزایش آن برنیایند.» (ابن کثیر بحوالة طبرانی) «والزیخون فیالملم ون نّا به» در اینکه منظور از راسخین در علم
— পৃষ্ঠা ১৭ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।