معارف القرآن ۱۳ ال او (پروردگاری) است که بر تو کتاب را نازل کرد که در آن یک دسته از آیات وجود دارد که در آن امکان پرداشت اشتباه وجود ندارد (و مفهوم آن واضح است) و همین آیات محور اصلی کتاب (قرآن) را تشکیل میدهند (و آنچه معنیش ظاهر تباشد موافق بظاهرالمعنی گردانیده میشوند) و آیسات دیگر به گونهای هستند که مشتبهالمقصوداند (یعنی منظور آن پنهان است. چه به واسطةُ مجمل بودن آنها باشد. چه به سبب معارض بودن آنها با نص ظاهر المراد). پس کسانی که در دلهایشان کجی باشد دنبال آن قسمتی قرار میگیرند که مشتبه المراد در (دین) است به خاطر ایجاد فتنه و یا به خاطر دریافت مطلب (اشتباه) از آن (تا کهبه عقیدۀ اشتباه خویش از آن مطلبی در یابند) در حالی که منظور (درست) آن را جز خدا کسی نمیداند (مگر اینکه خود خداوند در قرآن یا حدیث به طور صریح و یا اشاره آنها را مشخص نمایند چنانکه لفظ «صلوة» صریحاً معلوم است و تأویل «اشتّوی عَلّی الْعَرش» و غير آن بنا به اظهار عدهای از علما بهطور کی مشخص شدهاست و دیگران هم همین قدر میتوانند از آن مطلع شوند و بیش از آن نمیتوانند چیزی عیان سازند و نیز معنی «الَ4 که از حروف مقطعة قرآن کریم است بر کسی مشخص نیست و بر اساس قول بعضی از علما معنی «آشتوی عَلی الْعزش» نیز نا مشخص است.) و (اینجاست که) کسانی که در (دین) صاحب نظراند (در بارخ این قبیل آیات) میگویند که ما (اجمال) به آنها ایمان میآوریم که همه (این آیات چه ظاهر المعنی و چه خفی المعنی) از طرف پروردگار ما میباشد (و آنچه معنی و مقصود واقعی آن باشد حق است) و نصیحت را کسانی میپذیرند که صاحب خرد باشند (و دنبال افسانه های واهی و مضر نگردند). معارف و مسایل در آیة اول. خداوند آیات محکم و متشابه را ذکر فرموده: به یک اصل و
— পৃষ্ঠা ১৫ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।