رویدادهای سال صد و نود و ششم هجری بال همراه او به درگاه امین رفتیم و بر او در آمدیم. امین به من گفت که اسد را به زندان افکنده است و از این روی پوزش خراست. و مرا فرمود تا برای جنگ با طاهر راهی شوم. گفتم: در راه فرمانبری از سرور خداگرایان خونِ دل خویش بچکانم و در ستیز با دشمن او چندان نبرد کنم که امیدش برآورم و چشم او از توانایی و شایستگی خود آبه خواست خدا] روشن سازم. فضل فرمود تا او هر که از سپاهیان را خواهد برگزیند. نیز او را فرمان داد تا راه را با تلاش و آمادگی بپوید. احمد بیست هزار سپاهی برگرفت و عبدالله بن ممید بن قحطبه نیز با بیست هزار سرباز از ابناء [فرزندان اپرانیان که خلافت بنی عباس را برپا داشتند] او را همراهی کرد و همۀ لشگر سوی خُلوان روان شدند. احمد میانجی برادرزادهاش اسد شد و امین او را از بند رهائد. احمد و عبدالله در خانقین رخت افکندند. طاهر در جای خود ماند و جاسوسهای خود پیش فرستاد و دراردوی احمد و عبداله این سخن پراکند که امین به یاران خود پاداش پرداخته و روزیانة بسیار برای آنها نامزد ساخته» و هماره میکوشید در مان سپاهیان امین به ناسازگاری دامن زند. تا جایی که چالش در سپاهیان افتاد و کارشان درهم شد و به جنگ با هم برخاستند و بیآن که با طاهر روبارو شوند از خانقین بازگشتند. و طاهر پیش بیامد و در خلوان فرود آمد و هنوز اندکی از آمدن او نگذشته بود که هرثمه با سپاهی از سوی مأمون به ياوري او آمد. او نامهای با خود داشت که در آن مأمون او را فرموده بود تا شارسانها و آبادیهای فرو ستانده را به هرثمه بسپارد و خود روی سوی اهواز نهد. طاهر نیز چنین کرد و هرئمه در ځلوان بمائد و آن را دژ بست و طاهر رو به راه اهواز نهاد. فزونی جایگاه فضل بن سهل در این سال نام مأمون در خطبهها به سان سرور حداگرایان گفته آمد. او جایگاه فضل بن سهل را فزونی بداد. انگیزة آن چنین بود که چون گزارش کشته شدن ابن مامان و عبدالرحمان بن جبله بدو رسید و از درستی گزارش دل آسوده گشت فرمود تابه نام او خطبۀ
— পৃষ্ঠা ১৮ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।