۳۷۷۸ و مَجدولة دل الهنانٍ خرید: و کته کم اون علّت مذاة و کذیان کالکین و بط ضاير لهو وان ال آناغیها و تحث ابن خاليٍ طواء ِا الخيلٍ في کل يقارع آنراک ابن خاقا شبح من طول اراد و جسة آباکتها ضهیاء ءَ کالیسک ریشها فشان ما يني و بين ابن خالا سنه إلى أن ری الإضبا ما نحبل و أضحي في میم صم لها ارج في دلها حينَ یز اميه في الرژي الذي ۳ یعنی: [دلدارآگیسوی بافتهای دارد چونان دوشیزهای با مرهای پیچ پیچ که گویی زیبایی چهرة او چند پاره است. دندان خرشرنگ و لب و دهانی گوارا که هرگاه لبخند میزند تاریکی را روشنی در بر میگیرد. دو پستان او چونان میناست با میانی باریک و تراشیده و اخمی که آتشش سر برآورده. در شبی که فرزند خالد [اسد بن خالد شهریار خراسان] بر اسب چابک سوار بود سرگرم عشقبازی با آن دلدار بودم و تو در آن هنگام در مرو رود خشم در کام میکشیدی. من به اميه نرد عشق میباختم و پورخالد بر توسن لاغر اندام سرکش سوار بود [بسی رنج میبرد]. او با تاخت و تاز خیل سواران نیزهدار و چابک سوار و رزمآبین روبرو میشد و به کناری میافتاد. او با ترکان فرزندان خاقان در زد و خورد بود و شام را با جنگ و سختی به بام میرسائد. او در بامداد آن رویداد ناتوان و در هم ريخته به گوشهای می فتاد و من در ناز و نعمت و خوشگذرانی بودم. ساغر من بادة خوشگواری بود که بوی مشک میداد و تو گویی در خم این باده» خوشبویه ریخته بودند. ای اميه [دلداده]! در روزیانهای که خدا بخش کرده چه دوري بسیاری است میان من و ابن خالد. (که نعمت به من داده و مشقت به او] آن گاه فضل به من روی کرد و گفت: ای ابوحارث! من و تو به پایانهای رسیدهایم که اگرکوتامی کنیم نکوهیده گردیم و اگر دراین راه بکوشیم آن را خواهیم سپرد. ما به ریشهای بستهايم که اگر نیرو گیرد نیرو پذیریم و اگر رو به ناتوانی نهد سستی
— পৃষ্ঠা ১৫ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।