به تام آنکه هستی نام از او یافت پیشکفتار مترجم شاید در میان دانشهای انسانی تاریخ تنبا رشتهای باشد که از «حقایق مطلق و جاددانی» گفتو گو میکند. این ویژگی» «تاریخ» را به پایگاه ترین رشتههای شناخت بشری برمیآورد. در اينکه تاریخ آنچه این آیینمندی را گمانبند میسازد. اين است که دانسته نیست که تاریخنگار تا چه اندازه در گزارشهای خود امین و راستگوست و تا چه اندازه به نحستین مایههای کار خود نزديك است يا از آن دور؛ تا چه اندازه دانش و انصاف و شرف انسانی خود را پاية کار خویش میسازد یا بیم و هراس یا آزمندی را؛ کارش تا چه اندازه مایۀ واقمی دارد یا بار عاطفی. خوشبختانه در ارزیابیهای ژرف و گستردهای که دریارة آلار تاریغی در فرهنگت و تمدن اسلامی-ایرانی ما انجام یافته است» پایگاه و پایذ هريك از اینبا از این دیدگاه روشن کشته است و از اینرو در بسیاری از جاها ما میتوانيم گامهای استوار په پرداریم. در پرتو دانشهای نوین» بيشینة نزديك به همه آلار تاریغی یاب نیز بهدرستی ارزیابی شده است د بر این پایه است که میتوان از تاریخ» آن آماج نخستین و بنیادی را بیوسید و برآورده انگاشت. تاریخ نقدها را عیار ميبخشد» آیینهها را پاك و دوشن میسازد, نيكتاندیشان و درستکاران و پرچمداران رهایی و رستگاری و ببروزی را به آسمان برمیافرازد» رنگث از چپرژ آوازهگران میرباید. دامیهداران دا رسو! میکند و صویعهکاران را هريك پی کاری میفرستد: این است سرنوشت و گزارش تاریخی آنچه گوش جبانیان دا (از بس) آو ازهگری در بارءاش) کی ساختید. تاریخ است که میگوید: «الشیء شیثاً کان بالفعلیة»؛ په دیگی سخن: «شيئية الشیء بصورته لا بما دتهه. بیست و پنج هزار سال واپسین که از لایه بر لایهشدن جوامع بشری میگذرد. روزگاری سپری کشت است بهنام ءروزگاد ستیز مردم با مردم» بهجای ستیز میدم با قبر د خشوئت و خودکامگی سپېر که بایستگی این یکی, به هزاران دلیل
— Page 9 —
This text was taken automatically from the PDF and may contain errors. When in doubt, check the original page.