رویدادهای سال پانزدهم هجری و اینرو سمط کندی را روانه آنجا کرد که ایشان را در ميان گرفت و آن را گشود و گوسپند و گاو فراوان به دست آورد. آنبا را میان سپاهیان خود بخش کرد و بازمانده را به غنیمت واگذاشت. ابوعبیده به پیرامون «حاضر حلب» رسید و بهنزدیکی آن فیاز آمد و گونههایی از عر بان را در پیرامون خود گرد کرد. ابوعبیده بس پایۂ پرداخت گزیت با ایشان پیمان آشتی بست و آنگاه ایشان اسلام آوردند. پس به حلب امد و فیماندهی پیشاهنگانش عیاض بن غثم فری به دست داشت. سردم آن از وی دژگزین گشتند و مسلمانان ایشان را در میان کرفتند ولی دیری نپایید که خواستار آشتی و امان بسرای خود و فرزندان و شېر و دژ و برج و باروی و کنیسههای خود گشتند که آن را دریافتند. جای مزگت, بیرون از پیمان آشتی گذاشته شد. آتکه با ایشان پیمان آشتی بست» عیاض بن غنم بود و ابوعبیده کار او را روا گردانید. برخی گویند: بر این پایه به ایشان آشتی داده شد که خانهها و کئیسههای خود را نیم به نیم به مسلمانان واگذارند. برخی دیگر گویند: ابوعبیده کسی در حلب نیافت زیرا مردم آن بها نطاکیه کرچیدء بودند. در ميان دو سوی پيك و پیام بر ای بستن پیمان آشتی رفت و آمد کرد و چون این استوار شد. مردم بدان باز گشتند. ابوعبیده از حلب رمسپار انطاکیه گشت. در اینجا گروهمایسی انبوه از مردمان قتسرین و جز آن دژگزین گشته بودند. چون از آن در گذشت, سپاه دشمن با او دیدار کرد که ایشان را شکست داد و به درون شپر راند و آن را از همه سوی در میان گرفت. آنگاه ايشان بر پایۂ کوچیدن از شبر یا پرداخت گزیت با او آشتی کردند. برخی کوچیدند و برخی ماندند که به ایشان امان دادند. آنگاه پیمان خود شکستند و ابوعبیده عیاض بن غنم و حبیب بن مَشْلَْه را به سوی ایشان گسیل کرد که آن را بر پایۀ پیمان آشتی نخستء گشودند. انطاکیه را در نزد مسلمانان آوازهای بلند بود. چون گشوده گشت, عمس برای ایوعبیده نامه نوشت که گروهانی از مسلمانان را در انطاکیه سامان ده و ایشان را پاسداران این شر ساز و بخشش ازایشان باز مگیس.
— পৃষ্ঠা ২০ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।