نس الكامل فیاتادیخ میتوانستند آن را گشود. مسلمانان در جایی دور از آن اردو زدند. آنگاه قرمود که سنگرهایی بسیار بزرکث و ژرف کندند که هر کدام سواره را بههنگام سواری میپوشاند. آنگاهچنین فرانمودند که آهنگگ باز گشت از آنجا دارند. آنان باز گشتند و چون شب چادر سياه خود را ہں زمین افکند» بازگشتند و در آن سنگر ها نپان شدند. مردم لاذقیه بامداد کردند بر این گمان که مسلمانان کوچیدهاند. از این روء دامهای خود را بیرون آوردند و در پیرامون شبر پراکنده شدند. هنوز به خود تیامده بودند که مسلمانان بر ایشان بانگت همی زدند و با ایشان به شس درآمدند. شپر به زور گرفته شد و گروهی از ترسایان گریختند و سپس امان خواستند که به سرزمین خود بازآیند. بر این پایه آشتی با ایشان انجام شد که خراج خود را بپرداز ند چهفآوردة کم برداشتکنند یا بسیار . کنیسةایشان بدیشان واگذار گشت. مسلمانان درآنجا مر تفر اگیر (مسجد جامع) ساختند. این دا عبادة بن صامت پایه گذارد و سپسها آن را گسترش دادند. چونمسلمانان لاذقیه را گشودند» مردم روم از آنکوچید ند. چون روز گار معاویهقر ارسید» او دژی در بیرون دژ رومی بر افر اشت و انبوهی مردان جنگی بر آن گماشت. مسلمانان به پاری ابوعبيدة بن صامت. انتر توس را گشودند که دژی استوار داشت. مردمش از آن کوچیدند. پس معاویه شہر انتر توس را پایه گذاره و آن را شارسانی کرد و آبادیهای آن را به رزمندگان مسلمان بخشید. با شپر بانیاس نیز چنین کرد. له نیز کشوده گشت. گوین آنرو آن را سلمیه خواندند که در نردیکی آن شپری به نام مُتَهْکه بود که بر س مردمش ویر انگشت و جز صد تن کسی وانرهید. ایشان برای خود صد خانه ساختند و ماندگاه تازۀ خود را «سلم مائة» (صد تن رهیده) خواندند. آنگاه مردم آن را کش کيدند و «سلمیه» گفتند. این هنگامی راست میآید که سدم آن عرب باشند و زبان ایشان تازی باشد. اما اگر ز یانشان عجمی باشد» این داستان راست نمیآید. آنگاه (دیر تر ها) صالح بن علی بن عبدالله بن
— صفحة ١٧ —
هذا النص مستخرج آليًا من ملف PDF وقد يحتوي أخطاء؛ عند الشك راجع الصفحة الأصلية.