۳ الكامل فىالتارئخ و اگی دیگر باره چنین کند» او را به سزایش رسانم. گوید: بامداد روز سوم از خواب عاتکه از خانه بیسون شدم و خشم در سرم همی چرخید و دوست میداشتم که با ابوجرل دیدار کنم. او را در مزگت دریافتم و به سویش روان گشتم تا او را کیفی کنم و او پاسخ من به درشتی بدهد و من او را به سزايش رسانم. ديدم که شتابان به سوی در مز گت میدود. با خود گفتم: خدایش بکشد, او را چه افتاده است؟ هم ایتا از بیم آن است که او را دشدام باران کنم. تاگان ديدم که او نیز همان اواز شنیده است که من شنیدهام. آواز خروشان ضمضم بن عمرو بود که در درون دره فریاد میکشید. او [همان سان که عاتکه در خواب دیده بود]؛ سوار بر شتر بود بینی شت را پریده بود» پالان شتر وارو نه ساخته بود و گریبان خویش دریده بود و فریاد همی زد: آی قرشیان» کارو ان کاروان! داراییهایتان همراه ابوسفیان است و محمد و پارانش راه را ہی آن بریدهاند. گمان آن را ندارم که آن را دریابید .ای داد! ای فریاد! به پاری شتابید, بشتا بید! دیدم که ابوجل به همان کاری گرفتار گشته است که من شدهام. گوید: مردم پا شتاب آمادة کارزار گشتند و از مہترانشان جز ابولہب واپس ننهست که وی عاص ین هشام بن مفیره را به جای خود کسیل کرد. امية بن خلف جمحی خواست واپس نشیند زیرا پیر مردی ستگین و فی به و کند بود. عقبة بن ابی معیط آتشدانی پر آتش به نزد او آورد و اندازهای بخور همراه آن ساخت و گفت: ای ابو علی» بخور کن که تو از زنانی. گفت خدا تو را با آنچه آوردهای زشت گرداناه! او ساز و بر گت و جنگافزار بر گرفت و روانه گشت و قرشیان را همراهی کرد. عتبة بن دبیعه نیز خواست واپس نهیند ولی برادر وی شیبه به او کفت: اگی مردمان ما اژ ما دوری گزینند. این کار ماية ننگتمان باشد. با سدم خود روانه شو. او با ایشان روانه گشت. چون پر کسیل شدن همداستان شدند, کین دیرین خود را با بنی بكر بن عبدمناة بن کنانة بن حارث به ياد آورد ند و ترسیدند که آنان
— صفحة ١٦ —
هذا النص مستخرج آليًا من ملف PDF وقد يحتوي أخطاء؛ عند الشك راجع الصفحة الأصلية.