afr الکامل فیاتاریخ. آید و در کمین قرشیان بنشیند و گزارشهای ایشان را در نیوشد. او پاران خود را از فرمان پیامبی آگاه ساخت و آنان همراه او روانه شدند. سعد بن ابیوقاص و عتبة بن غزوان شتر خود را گم کردند و به جست و جوی آن برآمدند. عبدالله رفت و در نخله فرود آمد. کاروان قرشیان که بار کشمش و جز آن داشت بر ایشان گذر کرد و این مردان در میان آن بودند: عسو بن حضرمی؛ عثمان بن عبدالله بن مغیره» بیادرش نوفل و حکم بن گیشَان. در این بیان مگاشة بن بصن سس تراشیدہ بر فراز ایشان برآمد و چون کاروانیان او را دید ند» گفتند: عمیهگز ارانند و شما را گز ندی نیسانند. این در روز پایان زجب /۲۷ ژانوية ۶۲۴م روی داد. واقد ین عبدالله تمیمی بر عمرو بن حضیمی تیری گشاد کرد و او را در دم بکشت. عثصان بن عبدالله و حکم بن کیسان اسیر گشتند و نوفل بن عبدالله رو بهگریز ناد و مسلماتان داراییهای کارو ان را به غنیمت بر گفتند. عبدالله بن جحش گفت: پنچيك از آنچه غنیمت گرفتید. از آن پیامبر خدا (ص) است. این پیش از آن بود که فرمان پنييك («خمس») از سوی خدا فرود آید. این نغستین غنیمتی بود که مسلمانان به دست آوردند و نخستین پنچيك بود که به پیامبر پرداخت شد. عبدالله بن جحش و یارانش با کارو ان و کاروانیان و اسیران به مدینه درآمد ند. چون فرارسیدند» پيامیر خدا (ص) فربود: من شما را در ماه حرام فیمان جنگت نداده بودم. او کاروان و دو اسیں آن را بازداشت کرد. جنگاوران سرآسیمه شدند و مسلمانان ایشان را نکو هش کردند و قرشیان گفتند: محمد و پارانش گرامیداشت ماه حرام را پایمال ساختند. یپودیان چنین بر پیامبر خدا (ص) شگون بد زدند که: «عمرو بن حضمی را عبدالله بن واقد بکشت». عمرو آن است که جنك درگرفت (عتَوَّت العَرنبْ)» حضرمی آن است که چنگت فر ارسید (َحَصَتٍالخَرْب) و واقد آناستکه آتش جنگفروزان گشت (وَقَدَتِ الحرَبٌ). در این هنگام خدا این آیه فروفرستاد: در بارة ماه تارواء ماهی که در آن چتگی نارو است. از تو پررسش میکنند. بگو: جنگیدن در آن سخت و گسران است و بازداشتسی است از راه
— পৃষ্ঠা ১২ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।