به تام آنکه هستی نام از او یافت پیشگفتار مترجم شاید در میان دانشهای انسانی تاریخ تنها رشتهای باشد که از «حقایق مطلق و چاودانی» گفت: گو میکند. این ویژگی» «تاریخ» را به پایگاه پراريترین و گرانیہا۔ ترین رشتههای شناخت بشری پرمیآورد. در اینکه تاریخ چنین است» کمانی نیست. آنچه این آیینمندی را گمانمند میسازد» این است که دانسته نیست که تاریخنگار تا چه اندازه در گز ارشهای خود امین و راستگوست و تا چه اندازه په نحستین مایههای کار خود نرديك است یا از آن دور؛ تا چه اندازه دانش و انصاف و شرف انسانی خود را پایةٌ کار خویش میسازه يا بیم و هراس يا آزمندی را؛ کارش تا چه اندازه مایۀ واقمی دارد یا پار عاطفی. خوش بختانه در ارزیابیهای ژرف و گستردهای که دربارةٌ آثار تاریخی در فرهنگك و تمدن اسلامیسایرانی ما انجام یافته است, پایگاه و پاي هريك از اینبا از این دیدگاه روشن گشته است و از اینرو در بسیاری از جاها با میتوانیم گامهای استوار به پیش برداريم. در پرتو دانشهای نوین» بيشينة نزدیلت به هم آثار تاریغی جپان نیز بهدرستی ارژیابی شده است و بد این پایه است که میتوان از تاریخ» آن آماج نخستین و بنیادی را بیوسید و برآورده انگاشت. تاریخ نقدها را عیار بیبخشد. آیینهها را پاك و روشن میسازه» نيكاندیشان و درستکاران و پرچمداران رهایی و رستگاری و پپروزی را به آسمان برمیافرازده رنگث از چپپرةٌ آوازهگران میرباید» داعیهداران را رسوا میکند و صوعهکاران را مريك پی کاری میفرستد: این است سینوشت و گزارش تاریغی آنچه گوش جبانیان را (از بس) آواژهگری در بارهاش) کر ساختید. تاریخ است که میگوید: «الشیء شیثاً کان بالفعلیة»؛ به دیگ سخن: «شيئية الشیء بصورته لا بما دته». در این بيست و پنج هزار سال داپسین که از لایه بر لایهشدن جوامم بشری میگذرد» روزگاری سپری کشته است بهنام «روزکار ستیز مردم با مردم» بهجای مستیز مردم با ق و خشونت و خودکامگی سپیپر که بایستگی این یکی. په هزاران دلیل
— صفحة ١١ —
هذا النص مستخرج آليًا من ملف PDF وقد يحتوي أخطاء؛ عند الشك راجع الصفحة الأصلية.