به نام آتکه هستی نام از او یافت پیشگفتار مترجم شاید در میان دانشهای انساتی تاریخ تنہا رشتهای باشد که از «حقایق مطلق و جاودانی» گفتوگو میکند. این ویژگی» «تاریخ» را به پایگاه پرارجترین و گرانہہا۔ رین رشتههای شناخت بشری برمیآورد. در اینکه تاریخ چنین است. گمانی نیست. آنچه این آیینندی را گمانبند میمازد. این است که دانسته نیست که تاریخنگار تا چه اندازه در گزارشهای خود امین و راستگوست و تا چه اندازه به نحستین مایههای کار خود نزديك است یا از آن دور؛ تا چه اندازه دانتش و انصاف و شرف انسانی خود را پاي کار خویش میسازد یا بیم و هراس یا آزمندی را؛ کارش تا چه اندازه مایۀ واقعی دارد یا بار عاطفی. خوشبختانه در ارزیابیهای ژرف و گستردهای که دربار؛ آثار تاریخی در فیهنگث و تمدن اسلامی-ايرانی ما انجام یافته است» پایگاه و پایة مريك از اینپا از این دیدگاه روشن گشته است و از این رو در بسیاری از جاها ما میتواتیم گامهای استوار به پیش برداريم. در پرتو دانشهای نوین» بيشينة نزديك به همۀ آثار تاریخی جببان نیز بهدرستی ارزپابی شده است و بر این پایه است که میتوان از تاریخ» آن آماج نخستین و پنيادی را بیوسید و برآورده انگاشت. تاریخ نقدها را عیار میبخشد. آیینهها را پاك و روشن میسازد؛ نيكاندیشان د درستکاران و پرچمداران رمایی و رستگاری و بپروزی را به آسمان برمیافرازد» رنگث از چهرۀ آوازهگران میرباید» داعیهداران را رسوا ميکند و صومعهکاران را مريك پی کاری میفرستد: این است سنوشت و گزارش تاریخی آنچه کوش جبانیان را (از بس) آوازهگری در بارهاش) کی ساختید. تاریخ است که میگوید: «الشیء شیناً کان بالفعلیة»؛ به دیگی سخن: «شيئية الشیء بصورته لا بما دقه». در این بیسث و پنج هزار سال داپسین که از لایه بر لایهشدن جوامع بشری میگذرد. روزگاری سپری گشته است بهنام «روزکار ستیز مردم با مردم» بهجای ستیز مردم با قېر و خشونت و خودکامگی سپببر که بایستگی این یکی, په هزاران دلیل
— পৃষ্ঠা ৭ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।