مقدمه ابن خلدون جلد اول و دوم — مقدمه ابن خلدون ج 1
/ ৫৬৯
📝 লেখা 📖 পিডিএফ

فصل بیستم - در اينکه شیفتگی بخصال پسندیده از نشانه‌های پادشاهی و کشورداری است و برعکس فصل بیست و یکم - درباره اينکه هرگاه ملتی وحشی باشد کشور او پهناورتر خواهد بود فصل بیست و دوم - هرگاه پادشاهی از دست بعضی از قبایل ملتی بیرون رود ناچار به قبیله دیکری از همان ملت از میکرده: و تا هنخامی. به‌در آرج هلت عضبیت :بای باشد تسلطیت از کف آنان بیرون نمیرود فصل بیست و سوم - در اينکه قوم مغلوب همواره شیفته تقلید از شعایر و آداب و طرز لباس و مذهب و دیگر عادات و رسوم ملت غالب است فصل بیست و چهارم - هرگاه ملتی مغلوب گردد و در زیر تسلط دیگران واقع شود بسرعت رو به نیستی و انقراض خواهد رفت فصل بیست و پنجم - در اينکه قوم عرب تنهابر سرزمینهای هموار و جلگه‌های غیر فصل بیست و ششم - در اينکه هرگاه قوم عرب بر کشورهایی دست یابد بسرعت آن ممالک رو به ویرانی میروند فصل بیست و هفتم - در اينکه پادشاهی و کشورداری برای تازیان حاصل نمیشود مگر بشیوه دینی از قبیل پیامبری يا ولایت يا بطور کلی بوسیله آثار بزرگ دینی فصل بیست و هشتم - در اينکه تازیان نسبت به همه ملتها از سیاست کشورداری دورترند فصل بیست و نهم - در اينکه قبایل و جمعیت‌های بادیه‌نشین مغلوب شهریانند باب سوم - درباره سلسله‌های دولتها و کیفیت پادشاهی و خلافت و مناصب دستگاه دولت و کیفیاتی که برای کلیه آنها روی میدهد و آنرا چندین قاعده و متمم است فصل نخستین - در اينکه تشکیل دادن کشور و دودمان دولت از راه قبیله و عصبیت حاصل می‌آید فصل دوم - در اینکه هرگاه دولت استقرار یابد و شالوده آن مستحکم شود دیگر از عصبیت بی‌نیاز است فصل سوم - در اينکه گاهی برای برخی از افراد طبقه مخصوص(نیروی فرمانروایی) پادشاهی دولتی تشکیل مییابد که در بنیان گذاری آن نیازی به عصبیت ندارند فصل چهارم - در اينکه منشأً دولتهایی که استیلا می‌یابند و کشورهای عظیم و پهناوری ایجاد ۳/۵ ۳/۸ ۳۳۹ ۱۲۳۸۰۱ ۳۸۲ ۳۸۳۴ ۳۸۵ ۳۸۷ ۳۸/۸ ۳۹۰ ۳ ۳۹۲ ۷ ۳۹۶ ۳۹۷

— পৃষ্ঠা ৬ — লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।