نث تط تن بسم اله الرچن الرحم آنرین جان آنرین بالر عرشرا برآب بنیاد او نسساد آسمانرا در زبردستی بسداشت آن یکیرا جنبش ما دامداد آسمان چون خمهةٌ بربای کرد کرد درشش روز ففت اجم پدید مه اجم ززریس حقه ساخت دام تنرا مخنتلف احوال کرد بحررا بگداخت در تسلم خویش حرر! از تشنشگی لب خشك کرد کوورا هم تبیغ داد وم کر کاه کل بسرروی آتش دسنه کرد عنک بر کت دام داد بست موریرا گر چون صموی سر خلعت او وعباسش بداد سوزن چون دید با عیبی بپسم تیغرا از لاله خسون آلسود کرد باره پاره خاكرا در خون گرفست ۳ در مجودش روز وشب خورشیبد وماة آنکه جان خشید وامان خاكرا خاکیانرا مربرباد او نپاد خاكا در غابت پسقی بداشت ون دک را داه.ا| آرام داد و ستون کرد وزهمینش جای کرد وز دو حرن آورد فه طارم بدید تا فلك در حقه فر شب مهره باخت مرغ جانرا خاك بر دنبال کرد کرد ]اش ره کرو ریم نتووسی سنگرا یاقوت وخونرا مشك کرد تا بسرفنگی او افراخت سر کاه پل برآب دربا بسنه کرد در سر او چار صد سالش بدافت صدر عسالسمرا درو آرام داد کرد اوز با سلسان درکر طاوسین ن زچت طاسش بداد بخیه با روی او فگندش لا جرم گلشی نیلونري از دود کرد تا عفیق ولعل ازو بیرون گرفت کرده پیشان خود نم ختاك را 1
— পৃষ্ঠা ৩ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।