سر یت مزا مات 7۳ ٩ م سب م۶ وتواصَوا بالحق وتواصوا باب 1 عصر . بنظر میاید مراد از « خسر » کم شدن معمولی و از بين رفتن عمر است و این .ك حساب طبیعی است . هر کسی با دنیا آمدن عمر و زندگانیش شرو ع میشود و با مردن پایان مییابد . گذشت زماد بتدریج ازعمر آدمیمیکاهد. علیهذ همه در نقصان و کم شدناند . اگرگوئی : این حکم شامل همه است » صالح , طالح هر دو چنیناند پس چرا امل ایمان و نیک وکاران استثنا شدهاند ۶ گوئیم : قرآن مجید دنیا و آخحرت را یکجا حساب میکند و آندو را از هم جدا نمیداند . در این صورت اگر دو دانة گندم را که یکیبریان شده وسلول زندهاش مرده و یکی عادی است در زمین بکاریم هر دو میپوسند و تلخ میگردند ولی او لی فقط میپوسد و چیزی از آن باقی نمیماند ؛ اما ۱ سس ۱:۵ دو می درحال بوسیدن و تلخ شدن جوانه ميزند ۰ ريشه میدواند » سر از خاك بیرون میکند و بچیز دیگر که عالی و قوی و پر برکت است تبدیل میگردد . حساب مومن و کافر همین است کافر فقط تباه و تماممیشود بتدریج زندگانی و مهلت خود را از دست میدهد ولی مژمن درحال کم شدن بشیءدیگ رکه عالی وقابل بقاست تبدیل میگردد البته با توأم بودن حساب دا رت ۱ ورام ار آنمامویناه و رح لمومنین ولا الظالمین 1لاعسارا ؛ اسراء : ۸۲ « خسار » مجموعاً سه بار درقر آن مجید آمده است یکی آی فوق و دیگری ولا پزید الکافرین فرصم ۷۷ ارآ فاطر : ۳۹ وسومی یه ۲۱ از سورة نوح. وهمه باضلالت تطبیق میشود. آیهٌ او ل که دربارة قرآن است حاکی از آنست که قرآن نسبت بموژمنان رحمت و شفای دردهای درونی و بیرونی استولی
— পৃষ্ঠা ২৫২ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।