دنباله تاریخ طبری ۹ عاملان و دیوانداران و قاضیان و ندیمان باز آورد و به روز تروبه و روز عرفه سی هزار گاو و گوسفند و هزار شتر بر آنها پخش کرد. دستور داد تا هر که را به زندان است و مدعی ندارد و حقی از خدای عز و جل بر او تیست رها کت از آن سین که محفد ین اسف قاضی کارشام وا زسیدکی کراده باشت: تلو خب دادشت که دا لها قه کیش مرف ان ای با کرد ییا مرا نان مغ ای ریز ی تجارت خویش در آنجا مینشسته بودند. که عرصههایی گشاده بود» از درآمد آن پرسید. گفتند: «هر ماه هزار یار رام کار گفت: «اين مقدار در قبال صلاح مسلمانان و جلب دعای خیرشان چه اهمیت دارد.» و دستور داد که آنرا ویران کنند و به ترتیبی که بوده بود باز برند. از بنی عباس هیچکس به خلافت نرسید که کمسالتر از مقتدر باشد. کارها را به دست گرفت و آنرا به راه برد و کار خاص و عام را به صلاح برد و محبوب آنها شد. اگر بسیاری کارها را به او تحمیل نمیکردند مردم با خلافت وی در معاشی مرفه بودند. اما مادرش و دیگر اطرافیانش بسیاری کارهای وی را تباه می کردند. آنگاه سال دویست و نود و ششم در آمد. سخن از رخدادهای سال دویست و نود و ششم از اخبار بنی عباس ... مقتدر کارها را چنان روان کرد که در ایام مکتفی بوده بود. همه کارها را به عباس سپرد و منزلت و حرمت وی را بیفزود و کار امر و نهی را بدو واگذاشت. عباس نسبت به سرداران» دیگر شد و آنهارا سبک گرفت. گردنفزای وی نسبت به مردم سخت شد و روی از آنها نهان کرد و همه دستههای مردم را سبک گرفت. در صورتی که پیش از آن با همه سرداران و خادمان نیت درست داشت و در کار پذیرفتنشان و دیدارشان انصاف میکرد. اما با آنها لجبازی کرد. و چنان بود که پیش روی او به قدم میرفتند و دستور سوارشدنشان نمیداد. توقف برای متظلمان و گوش فرا دادن به آنها را ترک کرد. از این رو خاص و عام او را تحمل ناپذیر شمردند و طعنه به او و تعرض به کارش و بدگویی وی بسیار شد و یکی از شاعران بغداد درباره وی گفت: «ای ابو احمد از امام خویش خوش گمان مباش و از روزگار بپرهیز که بسیار شاهان را هلاک کرده و فنا کرده.
— صفحة ٩ —
هذا النص مستخرج آليًا من ملف PDF وقد يحتوي أخطاء؛ عند الشك راجع الصفحة الأصلية.