به نام خدای بخشنده مهربان آنگاه سال دویست و نود و پنجم در آمد.! سخن از آنچه در این سال رخ داد» از اخبار بنی عباس سخن از بیماری المکتفی باللّه و کار وی تا به وقت وفات مکتفی. علی بن احمد. از بیماریای در اندرون خویش و تباهیای که در احشای وی بود مینالید. در شعبان این سال بیماری وی سخت شد و اسهالی سخت گرفت که وی را بدحال کرد و عقلش را ببرد. چندان که صافی حرمی انگشتر وی را از دستش برگرفت و بنزد وزیرش, عباس بن حسن فرستاد و مکتفی چیزی از این درک نمی کرد. و چنان بود که عباس خوش نداشت که کار به عبداللّه بن معتز برسد و از او سخت بیمناک بود. بدین جهت برای آنکه خلافت به ابو عبداللّه محمد بن معتمد رسد بکوشید. شبانه وی را به خانه خویش احضار کرد و تنها محمد بن یوسف قاضی را احضار کرد و در حضور وی با محمد سخن کرد و بدو گفت: «اگر این کار را سوی تو کشانیدم به نزد تو چه دارم؟» محمد بن معتمد بدو گفت: «به نزد من همان پاداش و امتیاز و فرب منزلت داری که سزاوار تو است.» عباس بدو گفت: «میخواهم برای من سوگند یاد کنی که یکی از دو صورت را از من دریغ نکنی» اگر خدمت مرا میخواهی. نیکخواهی کنم و در کار اطاعت تو و فراهم آوردن مال برای تو نهایت کوشش بکنم. چنانکه برای غیر تو کردهام» اگر دیگری را مرجح داشتی. حرمت مرا بداری و حفظم کنی و دست کسی را بر جان و مال من يا بر دیگری به سبب من گشاده نگذاری.» محمد بن معتمد که مردی خردمند و نیکرفتار بود بدو گفت: «اگر تو این کار را سوی من نکشانی از تو چشم پوشیدن نتوانم» به سبب کفایت و لیاقتی که داری. چه رسد به اينکه سبب و وسیله آن تو باشی.» عباس بدو گفت: «میخواهم در این باب برای من قسم یاد کنی.» گفت: «اگر بی قسم با تو وفا نکنم با قسم نیز وفا نکنم.» محمد بن یوسف قاضی به عباس گفت: «به همین از وی خشنود باش که از فسم یاد کردن شایستهتر است.» عباس گفت: «قانع شدم و رضایت آوردم.» ۱ مولف دنباله تاریخ را از سال ۲۹۱ آغاز کرده. یعنی سالهایی که طبری نیز حوادث آنرا آورده و تا آغاز سال دویست و نود و پنجم عیناً مطالب طبری را نقل کرده که برای پرهیز از تکرار حذف شد. در سالهای بعد نیز تا سال سیصد و دوم که در متن طبری آمده. پارهای مطالب طبری را تکرار کرده که حذف شد و به نشان آن چند نقطه در متن افزوده شد. ۶
— Page 6 —
This text was taken automatically from the PDF and may contain errors. When in doubt, check the original page.