Tarikh_e Tabari — Tarikh e Tabari J16 end
/ ১১৬
📝 লেখা 📖 পিডিএফ

۱۲ دنباله تاریخ طبری محمد بن داود و یمن و محمد رقاص بانگ زند و به هر که محمد بن داود را بیارد ده هزار دینار بدهد. عبدالّه بن علی شواربی را خلعت قضای دو سمت بغداد داد. علی بن محمد بن وزیر برادر خویش جعفر را بر دیوان مشرق و مغرب گماشت و شایع کرد که جعفر بر آن دیوانها جانشین اوست. نزار را بر کوفه و بخشهای آن گماشت و مسمعی را از آن برداشت. سپس نزار را عزل کرد و نحج طولونی را بر کوفه گماشت و ابو الاغر ما ‏ صار خمت غای سای واه کار سوسن حاجب بالا گرفت و جباری کرد و طغیان کرد. چنانکه مقتدر از او بدگمان شد و از وی ایمن نبود. درباره وی با ابن فرات مشورت کرد. آنگاه مقتدر بدو گفت: «از مردان هر که را خواهی بر گیر و از مال و سلاح هر چه خواهی بگیر و هر کاری را که خوش داری عهده کن و خانه خلافت را رها کن که آنرا به هر که خواهم سپارم.» اما سوسن نپذیرفت و گفت: «کاری است که به شمشیر گرفته‌ام و آنرا جز به شمشیر رها نمی‌کنم.» مقتدر با ابن فرات درباره کشتن سوسن مشورت کرد. یکی از روزها که با وی به میدان درآمد صافی حرمی بیماری نمود و در یکی از راههای میدان نشست که بیمارم سوسن پیاده شد که از وی عیادت کند. گروهی که تکین خاصه و سرداران دیگر از آن جمله بودند بدو تاختند و شمشیرش را بگرفتند و او را به خانه‌ای در آوردند و چون کسانی از غلامانش و یارانش که همراه وی بودند اين را بشنیدند پراکنده شدند و سوسن از پس چند روز در حبس بمرد و حاجبی به نصر حاجب. معروف به قشوری داده شد که به خرد و فضل شهره بود. و چنان بود که در آخر ایام عباس بن حسن کار نصرانیان بالا گرفته بود و دبیران نصرانی بر کارها تسلط یافته بودند. درباره کارشان به مقتدر خبر دادند و در مورد آنها چنان دستور داد که متوکل دستور داده بود که ردشان کنند و فرو برند و آنها را از خدمت بیندازند اما این کار درباره آنها دوام نیافت. در نیمه شعبان. مونس خادم خلعت گرفت و دستور یافت برای غزای رومیان سوی طرسوس شود که با سپاهی انبوه و گروهی از سرداران برون شد. چنان بود که صافی حرمی حضور موسی را خوش نداشت و می‌خواست در بغداد نباشد» با وزیر ابن فرات در کار دور کردن وی بکوشید و او را به غزای تابستانی فرستاد و ابو الاغر, خليفة بن مبارک. را همراه وی کرد. اما مونس بدو رضایت نداد و به مقتدر نوشت و از آبو الأغر نکوهش کرد. مقتدر بدو نوشت که با زگردد که با زگشت و بداشته شد. اما کسان همسخن بودند. بی‌خلاف. که به روزگار ابو الاغره سوار مردی از عرب و عجمم. دلیرتر و گشاده دست‌تر و بیباک‌تر از وی نبود. آنگاه سال دویست و نود و هفتم در آمد. سخن از رخدادها که در این سال بود از اخبار بنی عباس

— পৃষ্ঠা ১২ — লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।