Tarikh_e Tabari — Tarikh e Tabari J12
/ ٢٩١
📝 نص 📖 PDF

جلد دوازدهم ٩۹‏ که منصور را در ذات عرق دیدیم» وقتی بر شتر خویش می‌نشست قاسم می‌آمد و پیش روی وی. میان منصور و سالار نگهبانان روان می‌شد و کسان دستور می‌بافتند که رقعه‌ها را بدو دهند. گوید: وقتی قاسم را کنار سراپرده‌ها دیدم و موسی را بالای آن دیدم بدانستم که منصور در گذشته گوید: در آن وقت که نشسته بودم حسن بن زید بیامد و پهلوی من نشست و رانش روی رانم بود. کسان بیامدند تا سراپرده را پر کردند» ابن عیاش منتوف در آن میان بود. در این حال بودیم که صدای گریه شنیدیم حسن گفت: «گمان داری این مرد مرده است؟» گفتم: «چنین گمان ندارم اما پندارم که سنگین شده يا از خویش رفته است.» ناگهان ابو العنب خادم سیاه منصور, که قبای خویش را از پیش و پس دریده بود و خاک بر سر ريخته بود. به نزد ما رسید و بانگ زد: «وای امیر مومنانم.» همه کسانی که در سراپرده بودند برخاستند و سوی خیمه‌گاه ابو جعفر سرازیر شدند که می‌خواستند مرگ خلیفه را ندیده‌اید؟ خدایتان رحمت کند. بنشینید.» کسان نشستند. قاسم برخاست و جامه خویش را بدرید و خاک بر سر نهاد. موسی همچنان نشسته بود. وی کودکی نو سال بود. تن ,از ان نیع ند امد کاعدعه یه دست وی بوق. که پایین آنزا همین اتتاخت شم تک:ظ رف ان زا بگرفت و چنین خواند: «به نام خدای رحمان رحیم. از عبداللّه منصور امیر موّمنان به بازماندگانش از بنی هاشم و شیعیان وی ینت آنگاه کامد:راب ددست فش ستداخت و وش ور کسان تیه بج پنستتن: انگاه. حاعت :ابر کرفت خدایتان رحمت کند. گوش فرا دارید». کسان خاموش شدند و او به خواندن باز رفت: «ما بعد. من این نامه را وقتی می‌نویسم که زنده‌ام. در آخرین روز دنیا و اولین روز آخرت. به شما سلام می‌گویم و از خدا می‌خواهم که پس از من شما را به فتنه نیندازد و فرقه‌ها نکند و به جان هم نیندازد, گوید: پس از آن درباره مهدی سفارش کرده بود و بیعتی را که با وی کرده بودند به یادشان آورده بود و ترغیبشان کرده بود که دولت وی را به پا دارند و به پیمان وی وفا کنند تا آخر مکتوب. نوفلی گوید: این چیزی بود که ربیع ساخته بوده آنگاه در چهره کسان نگریست و نزدیک هاشمیان رفت و دست حسن بن زید را گرفت و گفت: «ای ابو محمد. برخیز و بیعت کن.»

— صفحة ٩ — هذا النص مستخرج آليًا من ملف PDF وقد يحتوي أخطاء؛ عند الشك راجع الصفحة الأصلية.